Robert J Błaszczyk | 1244.yt | 11 listopada 2026
Wyobraź sobie, że pewnego dnia dowiadujesz się, iż myśl, którą uważasz za własną, wcale nie narodziła się w Twojej głowie.
Ktoś ją tam umieścił.
Nie przekonał Cię argumentem. Nie zmanipulował reklamą. Nie zastraszył. Po prostu przesłał do Twojego mózgu instrukcję, którą wykonałeś, przekonany, że sam podjąłeś decyzję.
Teraz wyobraź sobie człowieka, który zabija przypadkowych przechodniów, ponieważ ktoś inny rzekomo uruchomił w jego umyśle niewidzialny rozkaz.
Brzmi jak science fiction?
Owszem. Ale kiedy zaczniemy przeglądać dokumenty amerykańskiego wywiadu, tajne programy badawcze i analizy zimnowojennych eksperymentów, odkryjemy, że pomysł ingerowania w ludzką psychikę wcale nie był wyłącznie fantazją pisarzy.
Niektóre przedsięwzięcia okazały się tak nieetyczne, że ich prawdziwym problemem stało się później nawet ustalenie liczby poszkodowanych.
Czy ktoś zatem może sterować naszymi myślami? Czy władza dysponuje technologią odbierania człowiekowi wolnej woli? A może najbardziej skuteczna kontrola nie wymaga żadnej tajemniczej anteny?
Chcę zmierzyć się z tymi pytaniami, nie uciekając ani w wygodną wiarę we wszechpotężne instytucje, ani w równie wygodne przekonanie, że władza zawsze postępuje uczciwie.
Bo historia wielokrotnie dowodziła, że nie postępuje.
I to jest punkt wyjścia do kolejnej opowieści na 1244.yt.
Kraków. Zbrodnia, po której strach poszukuje wyjaśnienia
Jedenasty listopada 2026 roku.
Polska próbuje zrozumieć tragedię, do której doszło cztery dni wcześniej.
W sobotę 7 listopada uzbrojony mężczyzna wjechał samochodem na Rynek Główny w Krakowie. Zaczął strzelać do przypadkowych ludzi.
Sześć osób zginęło, a piętnaście zostało rannych, według komunikatu Prokuratury Krajowej z 9 listopada. Wśród zabitych było czworo obywateli Polski oraz obywatele Wielkiej Brytanii i Austrii.
Śledczy powiązali ten atak z wcześniejszym zabójstwem trojga członków rodziny napastnika w Ostrowcu Świętokrzyskim. Według prokuratury zgromadzone dowody wskazują, że wszystkich dziewięciu zabójstw dokonał ten sam dwudziestoczteroletni mężczyzna.
Zmarł 9 listopada w krakowskim szpitalu.
Zabezpieczono broń, amunicję oraz telefony komórkowe. Policja powołała specjalną grupę do wyjaśnienia okoliczności tragedii i motywów działania sprawcy.
Motywu jednak dotychczas nie ustalono.
I właśnie to ostatnie zdanie jest dla tej opowieści najważniejsze.
Nie wiemy dlaczego.
A człowiek wyjątkowo źle znosi niewiedzę, szczególnie kiedy chodzi o przemoc, która wydaje się pozbawiona zrozumiałego powodu.
Kiedy dochodzi do planowanego ataku na przypadkowych ludzi, nasz umysł gwałtownie poszukuje przyczyny. Chcemy wiedzieć, czy można było temu zapobiec. Czy ktoś dostrzegł wcześniej sygnały ostrzegawcze. Czy zawiodły instytucje. Czy sprawca pozostawał pod wpływem ideologii, innych osób albo własnych przekonań.
Pojawia się także pytanie znacznie bardziej niepokojące.
Czy ktoś mógł nim sterować?
W internecie podobne tragedie bywają łączone z tajnymi eksperymentami, technologiami psychotronicznymi i manipulacją układem nerwowym.
Nie mam zamiaru wyśmiewać samego pytania.
Ale zbrodnia, której motywu nie poznaliśmy, nie może stać się dowodem na dowolnie wybrany scenariusz.
Nie dysponujemy wiarygodnymi podstawami do wiązania krakowskiego ataku z MKULTRA, HAARP ani domniemanym przesyłaniem instrukcji do mózgu napastnika.
Gdybym twierdził inaczej, wykorzystywałbym tragedię prawdziwych ludzi do potwierdzenia atrakcyjnej, lecz nieudowodnionej hipotezy.
A tego nie zamierzam robić.
Mogę natomiast zapytać, dlaczego opowieści o sterowaniu ludźmi zyskały aż tak wielką siłę.
Odpowiedź prowadzi do historii znacznie mniej fantastycznej, niż moglibyśmy sobie życzyć.
MKULTRA. Eksperyment, którego nikt nie musiał wymyślać
Rok 1953.
Amerykańska Centralna Agencja Wywiadowcza rozpoczyna program znany jako MKULTRA.
Nazwa brzmi dzisiaj niemal filmowo. W rzeczywistości za tym kryptonimem kryły się eksperymenty dotyczące możliwości wpływania na ludzkie zachowanie.
Badano substancje psychoaktywne, w tym LSD, a także techniki mogące zmieniać percepcję, świadomość i reakcje człowieka.
Najbardziej niepokojące nie jest jednak samo zainteresowanie naukowców działaniem substancji.
Wstrząsające jest to, że części uczestników podawano je bez ich wiedzy i zgody.
Nie jest to relacja anonimowego internauty.
Trzeciego sierpnia 1977 roku amerykański Senat przeprowadził publiczne przesłuchania poświęcone programowi MKULTRA. W ich trakcie przesłuchiwano przedstawicieli CIA i analizowano dokumentację dotyczącą eksperymentów nad modyfikacją zachowania.
W 1994 roku amerykański General Accounting Office przedstawił raport o eksperymentach na ludziach prowadzonych przez instytucje federalne w okresie zimnej wojny.
Raport ujawnił poważne naruszenia zasad ochrony uczestników badań. W niektórych przedsięwzięciach brakowało podstawowych zabezpieczeń, a osoby poddawane eksperymentom ponosiły szkody zdrowotne.
Część dokumentacji została zniszczona, a pełnej skali wielu działań nie udało się odtworzyć.
I tutaj zaczyna się problem, którego nie można zbyć wzruszeniem ramion.
Jeżeli państwowa instytucja prowadzi tajne eksperymenty na obywatelach, narusza ich prawa, a następnie niszczy część dokumentów, sama tworzy warunki, w których zaufanie społeczne zostaje głęboko naruszone.
Późniejsze ujawnienie prawdziwych nadużyć sprawia, że kolejne podejrzenia zaczynają wydawać się bardziej prawdopodobne.
To mechanizm zrozumiały.
Ale niebezpieczny.
Ponieważ od stwierdzenia, że CIA eksperymentowała z substancjami psychoaktywnymi, do wniosku, że potrafiła tworzyć posłusznych zabójców, prowadzi droga, której dokumenty nie pozwalają nam po prostu przeskoczyć.
MKULTRA jest udokumentowanym programem nieetycznych eksperymentów. Nie jest dowodem opracowania niezawodnej technologii całkowitego przejmowania ludzkiej woli.
To rozróżnienie ma fundamentalne znaczenie.
Osoba pod wpływem określonych substancji może doświadczać dezorientacji, zaburzeń percepcji, lęku, trudności z oceną rzeczywistości czy zmian zachowania.
Nie oznacza to jednak, że jej mózg staje się komputerem, na którym można zainstalować dowolny program.
Właśnie dlatego historie o tak zwanych uśpionych agentach, których można aktywować pojedynczym hasłem, wymagają znacznie mocniejszych dowodów niż samo wskazanie na istnienie MKULTRA.
Rzeczywista historia programu pozostaje wystarczająco poważna bez dopisywania jej rezultatów, których nie potwierdzono.
Najbardziej przerażające nie jest to, że amerykańskie służby nauczyły się całkowicie kontrolować ludzi.
Nie ma na to przekonujących dowodów.
Przerażające jest to, że próbowały badać granice ludzkiej podatności, nie zawsze uznając prawo uczestników do świadomej zgody.
Wówczas nauka przestaje służyć człowiekowi, a człowiek zaczyna służyć eksperymentowi.
Ta historia ma również wymiar filozoficzny.
Czy wolność człowieka można poświęcić w imię bezpieczeństwa państwa?
Jeżeli służby uznają, że potencjalny przeciwnik prowadzi podobne badania, czy wystarcza to do usprawiedliwienia własnych nadużyć?
Historia MKULTRA pokazuje, jak niebezpieczne staje się myślenie, w którym wyobrażona przewaga przeciwnika pozwala zawiesić elementarne zasady etyczne.
ZSRR. Moskwa również szukała sposobów ingerencji w umysł
W 1972 roku amerykański wywiad wojskowy przygotował obszerny raport pod tytułem Controlled Offensive Behavior – USSR.
Dokument opracował kapitan John D. LaMothe z wojskowego pionu wywiadu medycznego. Dotyczył badań i metod, które według dostępnych informacji rozwijano w Związku Radzieckim.
Raport jest fascynujący już przez sam spis treści.
Znajdują się w nim zagadnienia hipnozy, sugestii, farmakologii, deprywacji sensorycznej, oddziaływania światła i dźwięku, pól elektromagnetycznych, psychologii wojskowej, propagandy i parapsychologii.
Osobne części poświęcono telepatii, pozazmysłowej percepcji i domniemanym możliwościom wykorzystania nietypowych zjawisk w działaniach militarnych.
Brzmi niezwykle.
Ale dokument wymaga uważnego czytania.
Nie jest laboratoryjnym dowodem skuteczności wszystkich opisanych metod.
Jest analizą wywiadowczą, której autor zebrał informacje z publikacji naukowych, materiałów wojskowych, konferencji, doniesień prasowych i raportów.
Nie wszystkie te źródła miały jednakową wartość.
A wywiad ma szczególną skłonność do interesowania się nawet mało prawdopodobnymi możliwościami przeciwnika, jeżeli potencjalne konsekwencje ich wykorzystania mogłyby być poważne.
Przypomina to wyścig, w którym nikt nie chce być drugi, nawet jeśli nie wiadomo, czy istnieje właściwy tor.
Amerykanie obserwowali radzieckie zainteresowanie nietypowymi zjawiskami. Sowieci również śledzili badania na Zachodzie.
Powstawała spirala wzajemnych obaw.
To, że jedna strona analizowała możliwość zastosowania danej technologii, nie oznaczało automatycznie, że druga strona już ją posiadała.
Warto przy tym rozdzielić trzy zupełnie różne grupy metod.
Pierwsza obejmuje rzeczywiste oddziaływania psychologiczne: propagandę, przymus, izolację, zastraszanie, warunkowanie zachowania czy manipulowanie informacją.
Druga dotyczy oddziaływań chemicznych i fizycznych, które mogą zmieniać określone procesy zachodzące w organizmie.
Trzecia obejmuje parapsychologię, telepatię i domniemane zjawiska, których skuteczności nie potwierdzono w sposób pozwalający traktować je jako niezawodne narzędzia.
Zestawienie wszystkich tych zagadnień w jednym raporcie nie czyni ich jednakowo wiarygodnymi.
Hipnoza i farmakologia nie mają takiego samego statusu naukowego jak twierdzenia o przekazywaniu złożonych myśli na odległość bez znanego mechanizmu.
Związek Radziecki rzeczywiście interesował się psychologią wojskową i metodami wpływania na ludzi.
Jednocześnie nie mamy podstaw, aby z samego raportu LaMothe’a wyprowadzać wniosek o powstaniu skutecznej radzieckiej broni do masowego programowania umysłów.
Jest jeszcze jedno zagadnienie.
W systemach totalitarnych nie trzeba było wynajdywać tajemniczego nadajnika, aby ingerować w ludzkie przekonania.
Państwowa propaganda, cenzura, represje, kontrola edukacji i wymuszanie publicznej lojalności były realnymi instrumentami ograniczania wolności.
Ich skutki można obserwować historycznie.
I tutaj ironia staje się dość gorzka.
Podczas gdy część instytucji poszukiwała niezwykłych technik kontrolowania człowieka, najbardziej skuteczne narzędzia podporządkowywania obywateli pozostawały całkowicie przyziemne.
System nagród i kar.
Strach przed represjami.
Monopol informacyjny.
Presja grupowa.
Odbieranie prawa do sprzeciwu.
Nie potrzebowały telepatii.
Potrzebowały władzy.
HAARP. Czy anteny na Alasce mogą nadawać instrukcje do mózgu?
Przenieśmy się do Gakony na Alasce.
Znajduje się tam infrastruktura programu HAARP, czyli High-frequency Active Auroral Research Program.
Sto osiemdziesiąt anten rozstawionych na ogromnym terenie. Potężne nadajniki radiowe. Zdolność kierowania energii elektromagnetycznej w stronę jonosfery.
Widok robi wrażenie.
Początki programu wiążą się z inicjatywą amerykańskiego Kongresu z 1990 roku. Przez lata przedsięwzięcie było zarządzane wspólnie przez siły powietrzne i marynarkę wojenną Stanów Zjednoczonych.
W 2015 roku odpowiedzialność za ośrodek przejął University of Alaska Fairbanks.
Wojskowa przeszłość, fale radiowe, wielkie instalacje, badania atmosfery.
Trudno wyobrazić sobie lepszą scenografię dla opowieści o tajnej technologii.
Ale czym rzeczywiście zajmuje się HAARP?
Badaniem jonosfery, czyli obszaru górnej atmosfery zawierającego naładowane cząstki, z którymi oddziałują fale radiowe.
Takie zjawiska mają znaczenie dla łączności radiowej, systemów nawigacyjnych, badań atmosfery i pogody kosmicznej.
W eksperymentach HAARP można wywoływać lokalne, krótkotrwałe zmiany w jonosferze, a następnie mierzyć ich skutki.
To prawdziwa, zaawansowana technologia.
Nie ma jednak wiarygodnych dowodów, że służy do przesyłania człowiekowi myśli albo rozkazów.
Twórcy i operatorzy programu publicznie zaprzeczają takim możliwościom.
Ktoś może odpowiedzieć: przecież gdyby prowadzili tajny eksperyment, też by zaprzeczali.
Zgoda. Samo zaprzeczenie instytucji nie może być jedynym argumentem.
Ale to nie zwalnia nas z konieczności przedstawienia pozytywnych dowodów na działanie rzekomej technologii.
Pytam więc:
Jaki sygnał miałby być przesyłany?
W jaki sposób byłby kodowany?
Jak odróżniałby jeden mózg od innych?
W jaki sposób układ nerwowy odbierałby instrukcję i zamieniał ją w określoną decyzję?
Dlaczego badania prowadzone niezależnie od HAARP nie wykazały takiej zdolności?
I gdzie znajdują się pomiary potwierdzające, że taki proces rzeczywiście zachodzi?
Nie mamy potwierdzonego mechanizmu ani wiarygodnych, powtarzalnych wyników badań, które dowodziłyby opisanej zdolności HAARP.
Nie oznacza to jednak, że fale elektromagnetyczne w ogóle nie mogą wpływać na organizm.
Mogą.
I to jest moment, w którym należy zachować wyjątkową precyzję.
W medycynie stosuje się przezczaszkową stymulację magnetyczną, znaną jako TMS. Urządzenie za pomocą odpowiednio zaprojektowanych impulsów magnetycznych oddziałuje na aktywność określonych obszarów mózgu.
Nie jest to teoria spiskowa.
Nie jest to także dowód na istnienie tajnych nadajników myśli.
Typowa procedura wymaga specjalistycznego urządzenia, właściwego doboru parametrów i umieszczenia cewki w pobliżu głowy pacjenta.
Istnieją również badania nad interfejsami mózg–komputer, które pozwalają interpretować ograniczone informacje zawarte w aktywności układu nerwowego.
Niektóre urządzenia mogą pomagać osobom z ciężkimi ograniczeniami ruchowymi w komunikacji.
Ale odczytanie pewnych sygnałów neuronalnych nie oznacza dowolnego czytania myśli.
A wpływanie na aktywność neuronów nie oznacza umiejętności tworzenia dowolnych, złożonych zachowań.
W literaturze naukowej opisano również tak zwany efekt słyszenia mikrofalowego, w którym odpowiednie impulsy mogą wywoływać doznania słuchowe.
To szczególnie interesujące, ponieważ pokazuje, że niektóre zjawiska fizyczne mogą być odbierane przez człowieka w zaskakujący sposób.
Nie jest to jednak dowód na możliwość niezauważalnego przesyłania ludziom z dużej odległości całych myśli, wspomnień czy skomplikowanych rozkazów.
Nie należy mylić percepcji bodźca z kontrolą woli.
Właśnie w tym miejscu opowieść o HAARP często dokonuje niedozwolonego przeskoku.
Skoro pole elektromagnetyczne może w pewnych warunkach oddziaływać na organizm, to może ktoś potrafi kontrolować każdą ludzką decyzję?
Nie.
Takie rozumowanie ignoruje ogromną różnicę między zmianą aktywności określonych komórek a kontrolowaniem całego procesu podejmowania decyzji.
Do pierwszego potrzebna jest określona technologia i odpowiednie warunki.
Drugie wymagałoby możliwości, których nie potwierdzono.
Nie musimy udawać, że wiemy wszystko o mózgu.
Ale nieznajomość wszystkich jego mechanizmów nie może być dowodem działania dowolnego urządzenia.
STOPZET. Gdy człowiek uważa, że jego myśli przestały być prywatne
W Polsce istnieje Stowarzyszenie STOP Zorganizowanym Elektronicznym Torturom, znane jako STOPZET.
Organizacja działa od 2015 roku i podejmuje zagadnienia związane z domniemaną elektroniczną kontrolą człowieka, nękaniem, ingerencją w układ nerwowy oraz doświadczeniami osób przekonanych, że są poddawane skrytym działaniom.
Na jej stronie znajdują się materiały dotyczące MKULTRA, zdalnego monitorowania aktywności mózgu, broni psychotronicznej, implantów i tak zwanego gang stalkingu.
Sama nazwa organizacji może wywoływać silne emocje.
Ale rejestracja stowarzyszenia i działalność jego członków nie są potwierdzeniem, że wszystkie opisywane technologie rzeczywiście działają.
To dwie odrębne sprawy.
Pierwsza dotyczy prawa do organizowania się, przedstawiania doświadczeń i domagania się wyjaśnień.
Druga dotyczy naukowego potwierdzenia konkretnych twierdzeń.
Nie można zastępować jednej drugą.
Jako psycholog chciałbym również zwrócić uwagę na odpowiedzialność, jaka spoczywa na osobach komentujących podobne doświadczenia.
Człowiek zgłaszający nękanie, śledzenie, niepokojące doznania albo poczucie ingerencji w swoje życie zasługuje na poważne potraktowanie.
Rzeczywiste groźby, stalking, przemoc psychiczna i naruszanie prywatności istnieją.
Mogą prowadzić do cierpienia, lęku, bezsenności i poczucia utraty kontroli.
Nie wolno automatycznie podważać czyjegoś doświadczenia wyłącznie dlatego, że opisuje je w nietypowy sposób.
Ale równie nieodpowiedzialne byłoby bez dowodów potwierdzanie, że ukryte urządzenie przejęło jego mózg.
Określone przeżycia mogą mieć różne przyczyny.
Mogą wiązać się z rzeczywistymi sytuacjami nękania, obciążeniem emocjonalnym, zaburzeniami snu, działaniem substancji, problemami neurologicznymi lub stanami wymagającymi oceny psychiatrycznej.
Z samego opisu nie można rozstrzygnąć źródła doznań.
To dlatego indywidualna ocena jest tak ważna.
We wrześniu 2026 roku w Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law ukazała się publikacja Josepha M. Pierre’a i współautorów poświęcona zjawisku gang stalkingu oraz osobom określającym się jako targeted individuals.
Autorzy opisali złożony problem, w którym przekonania o skoordynowanym prześladowaniu mogą łączyć się z różnymi mechanizmami psychologicznymi, wpływem społeczności internetowych i niekiedy objawami wymagającymi diagnostyki.
Nie chodzi o to, aby wszystkich ludzi zainteresowanych tematem uznać za osoby chore.
Takie uproszczenie byłoby krzywdzące i naukowo nieuprawnione.
Ale nie należy również traktować subiektywnej pewności jako wystarczającego potwierdzenia istnienia tajnej technologii.
W tym miejscu pojawia się szczególnie delikatny dylemat.
Jak okazać człowiekowi szacunek, nie potwierdzając pochopnie jego interpretacji?
Odpowiedź nie wymaga wyboru pomiędzy empatią a rozumem.
Można poważnie potraktować cierpienie, sprawdzić konkretne zdarzenia, zaoferować pomoc i jednocześnie pozostawić otwarte pytanie o ich rzeczywistą przyczynę.
Właśnie tak powinno wyglądać odpowiedzialne podejście.
Dlaczego tak bardzo potrzebujemy niewidzialnego sprawcy?
Teraz dochodzimy do pytania, które być może jest najważniejsze w całej tej historii.
Dlaczego wizja zdalnego sterowania ludźmi tak silnie oddziałuje na wyobraźnię?
Ponieważ dotyka nie samej technologii, lecz naszej tożsamości.
Każdy z nas chce wierzyć, że jest autorem własnych decyzji.
Wybieramy ludzi, z którymi żyjemy. Zmieniamy poglądy. Popełniamy błędy. Uczymy się i próbujemy przewidywać konsekwencje własnych działań.
Kiedy pojawia się sugestia, że jakaś instytucja może narzucać nam myśli, zagrożona zostaje sama idea osobistej sprawczości.
Przestajemy być autorami własnego życia.
Stajemy się wykonawcami cudzego scenariusza.
To przerażająca wizja.
A jednocześnie czasami może pełnić funkcję psychologicznego wyjaśnienia.
Świat pozbawiony zrozumiałej przyczyny wydaje się chaotyczny.
Świat, w którym działa niewidzialny sprawca, jest nadal groźny, lecz przynajmniej ma domniemanego organizatora.
W ten sposób opowieść o spisku może przywracać pozorne poczucie porządku.
Nie oznacza to, że każda osoba zainteresowana teoriami spiskowymi ma określony problem psychologiczny.
Mechanizmy poszukiwania przyczyn, wykrywania wzorców i nadawania znaczenia wydarzeniom należą do zwyczajnego funkcjonowania poznawczego człowieka.
Problem zaczyna się wtedy, gdy potrzeba znalezienia odpowiedzi staje się silniejsza od gotowości jej sprawdzenia.
Jeżeli każdą informację potwierdzającą hipotezę uznajemy za dowód, a każdą informację przeciwną za część ukrywania prawdy, teoria staje się praktycznie niemożliwa do obalenia.
Wówczas przestaje być narzędziem poznania.
Staje się zamkniętym systemem przekonań.
I paradoksalnie właśnie wtedy najbardziej zagrożona jest wolność myślenia, której teoria miała bronić.
Czy Polska rzeczywiście staje się coraz bardziej niebezpieczna?
W drugiej połowie 2026 roku wiele dramatycznych wiadomości mogło wywołać u odbiorców poczucie, że zagrożenie nieustannie narasta.
Słyszymy o przemocy wśród młodzieży, niebezpiecznych zachowaniach z użyciem noży, brutalnych atakach i tragediach, które jeszcze niedawno kojarzyliśmy raczej z wiadomościami z zagranicy.
Krakowska zbrodnia w szczególny sposób naruszyła nasze przekonanie, że można bezpiecznie przebywać w samym sercu dużego miasta.
Ale tutaj również potrzebujemy dwóch różnych pytań.
Pierwsze dotyczy rzeczywistej skali zagrożeń.
Drugie dotyczy naszego poczucia bezpieczeństwa.
To nie jest to samo.
Aby stwierdzić, że Polska staje się obiektywnie coraz bardziej niebezpieczna, należałoby porównać odpowiednie statystyki z poprzednimi latami, uwzględnić rodzaje przestępstw i ich częstość oraz przeanalizować dłuższy okres.
Same dramatyczne wiadomości nie wystarczają do takiego wniosku.
Jednak fakt, że nie dysponujemy w tym miejscu pełnym porównaniem statystycznym, nie unieważnia strachu ludzi.
Poczucie zagrożenia może rosnąć pod wpływem zdarzeń o dużym znaczeniu emocjonalnym.
Dodatkowo współczesny system medialny pozwala nam obserwować przemoc niemal bez przerwy.
Wiadomość o jednym ataku pojawia się na ekranie telefonu. Następnie oglądamy nagranie z innego kraju. Potem czytamy komentarze, w których użytkownicy przekonują, że podobne tragedie wydarzą się wszędzie.
Po kilku godzinach możemy mieć wrażenie, że świat zamienił się w nieustanną strefę zagrożenia.
Nawet jeśli nie znamy danych pozwalających oszacować rzeczywiste ryzyko.
Psychologia opisuje ten proces między innymi poprzez heurystykę dostępności.
Zdarzenia łatwe do przypomnienia, emocjonalnie intensywne i często prezentowane mogą wydawać nam się bardziej prawdopodobne.
Nie oznacza to, że przemoc jest wymyślona.
Oznacza, że jej medialny obraz może znacząco wpływać na nasze oceny.
W świecie, w którym wszystko można transmitować, udostępniać i komentować, nie wystarczy pytać, co się wydarzyło.
Trzeba także pytać, jak często i w jakim kontekście to oglądamy.
Najskuteczniejsza kontrola nie potrzebuje anten
Spróbujmy wykonać eksperyment myślowy.
Wyobraźmy sobie instytucję, która chce wpływać na przekonania miliona ludzi.
Może próbować wynaleźć technologię wysyłającą skomplikowane instrukcje bezpośrednio do ich mózgów.
Musiałaby rozwiązać problemy biologiczne, fizyczne i techniczne, wobec których współczesna nauka nadal ma poważne ograniczenia.
Może jednak wybrać inną drogę.
Wystarczy odpowiednio dobierać informacje.
Powtarzać określone komunikaty.
Budować emocjonalne skojarzenia.
Wykorzystywać autorytet, społeczną presję, strach, nadzieję i potrzebę przynależności.
Skuteczność takich działań nigdy nie jest absolutna. Człowiek nie traci automatycznie samodzielności.
Ale wpływ perswazji, propagandy i selekcji informacji na przekonania oraz zachowanie jest przedmiotem rzeczywistych badań.
Nie trzeba fantastycznej technologii, by próbować zmieniać cudze decyzje.
Wystarczy wiedza o ludzkiej psychice.
W środowisku cyfrowym znaczenie zyskują dodatkowo systemy personalizacji treści.
Platformy analizują nasze reakcje, kliknięcia, historię oglądania i zainteresowania.
Na tej podstawie mogą przewidywać, jakie treści najprawdopodobniej przyciągną naszą uwagę.
Nie muszą znać wszystkich naszych myśli.
Wystarczy, że potrafią oszacować niektóre nasze preferencje.
Nie oznacza to istnienia jednego tajnego centrum sterującego społeczeństwem.
Różne podmioty mają różne cele, a użytkownicy zachowują możliwość dokonywania własnych wyborów.
Ale środowisko informacyjne, w którym te wybory podejmujemy, nie jest neutralne.
To ono podsuwa nam tematy, obrazy, emocje i opowieści.
I właśnie dlatego można postawić do rozważenia niewygodną tezę:
Najważniejsza współczesna walka o niezależność ludzkiego umysłu może dotyczyć nie obrony przed fikcyjnym rozkazem z anteny, lecz obrony zdolności do samodzielnego oceniania informacji.
To nie jest twierdzenie, że wszystkie platformy cyfrowe realizują jeden tajny plan.
Jest to propozycja spojrzenia na problem kontroli poprzez mechanizmy, które można badać, mierzyć i publicznie krytykować.
Jeżeli poważnie traktujemy prawo człowieka do własnych przekonań, powinniśmy interesować się zarówno etyką neurotechnologii, jak i przejrzystością systemów informacyjnych.
Bo manipulacja nie zawsze wymaga pozbawienia człowieka zdolności myślenia.
Czasami wystarczy utrudnić mu dostęp do informacji, które mogłyby skłonić go do zmiany zdania.
Kto zatem chciałby nami sterować? I po co?
Historia pozwala wskazać rzeczywiste motywy prób ingerowania w ludzkie zachowanie.
Wywiad interesował się przesłuchaniami, zdobywaniem informacji i podatnością człowieka na oddziaływania psychologiczne.
Wojsko poszukiwało sposobów ograniczania zdolności działania przeciwnika.
Państwa autorytarne wykorzystywały propagandę, cenzurę, represje oraz systemy nadzoru.
Podmioty gospodarcze stosują reklamę i metody wpływania na decyzje konsumenckie.
Organizacje polityczne próbują kształtować przekonania obywateli.
W każdym przypadku motyw, mechanizm i granice oddziaływania mogą być inne.
Nie potrzebujemy przyjmować istnienia jednego, wszechpotężnego reżysera.
Nie mamy wiarygodnych dowodów na istnienie współczesnego systemu, który za pomocą HAARP albo podobnej infrastruktury potajemnie przesyła Polakom skomplikowane polecenia do mózgów.
Gdyby ktoś przedstawił taką hipotezę, powinien ją poprzeć niezależnie zweryfikowanymi pomiarami, opisem mechanizmu, danymi pozwalającymi zidentyfikować urządzenie i jego operatora oraz potwierdzonym związkiem przyczynowym z określonym zachowaniem.
Samo istnienie patentu nie dowodzi skuteczności opatentowanego pomysłu.
Samo istnienie dokumentu wywiadowczego nie dowodzi, że opisane w nim obawy były uzasadnione.
Sam fakt prowadzenia eksperymentów nie oznacza osiągnięcia ich celów.
A brak dowodów nie stanowi dowodu na doskonałe ukrycie sprawców.
Właśnie dlatego nie można sensownie odpowiedzieć na pytanie „kto nami steruje?”, wymieniając dowolnie CIA, Rosję, wojsko, korporacje albo nieznaną organizację.
Każde z takich oskarżeń wymagałoby osobnego materiału dowodowego.
Bez niego nazwiska i nazwy instytucji stają się jedynie elementami narracji.
A narracja, nawet bardzo sugestywna, nie zastępuje śledztwa.
Czy można jeszcze wierzyć we własną wolność?
W historii kontroli ludzkiego zachowania dostrzegam szczególnie trudny paradoks.
Ludzie pragną chronić własną wolność przed manipulacją.
Ale czasami w tym celu przyjmują system przekonań, który odbiera im możliwość samodzielnej oceny nowych informacji.
Jeżeli wszystko jest spiskiem, nie istnieje już przypadek.
Jeżeli każdy przeciwny dowód jest fałszerstwem, nie istnieje możliwość korekty.
Jeżeli każda instytucja jest uznawana za uczestnika jednego planu, nie istnieje niezależny sposób sprawdzenia rzeczywistości.
Wtedy człowiek może uważać się za całkowicie niezależnego, choć jego poglądy stały się niewrażliwe na jakąkolwiek krytykę.
To nie jest wolność, której szukam w opowieściach o historii i świadomości.
Wolność myślenia musi obejmować również możliwość pomyłki.
Prawo do zmiany zdania.
Prawo do uznania, że fascynująca hipoteza nie przeszła próby dowodowej.
W tym sensie historia MKULTRA pozostaje szczególnie ważna.
Pokazuje, że instytucje państwowe rzeczywiście potrafią nadużywać swojej władzy.
Dlatego powinny podlegać kontroli.
Ale nie oznacza to, że każda teoria dotycząca ich możliwości jest równie prawdopodobna.
Przeciwnie.
Im poważniejsze oskarżenie, tym większą wagę powinny mieć dowody.
Podobnie z radzieckimi badaniami, eksperymentami nad hipnozą, neurotechnologią i HAARP.
Nie powinniśmy zamykać nauce drogi do odkrywania nowych mechanizmów.
Nie powinniśmy również utożsamiać przyszłych możliwości z dzisiejszymi zdolnościami.
To, że technologia kiedyś może umożliwić głębszą ingerencję w układ nerwowy, nie jest potwierdzeniem, że już obecnie potajemnie kontroluje miliony ludzi.
A jednak istnieje realny problem, którym warto zajmować się zanim technologia stanie się bardziej zaawansowana.
Kto będzie miał dostęp do danych neuronalnych?
Kto będzie mógł wykorzystywać urządzenia wpływające na aktywność mózgu?
W jaki sposób ochronimy świadomą zgodę użytkownika?
Jakie granice powinno wyznaczać prawo?
To pytania należące do neuroetyki, ochrony prywatności i praw człowieka.
Są znacznie bardziej konkretne od opowieści o niewidzialnym operatorze, którego nikt nie potrafi zidentyfikować.
I zasługują na poważną debatę.
Kraków pozostaje tragedią. Nie materiałem do dopisywania fantazji
Wróćmy na koniec do miejsca, od którego zaczęliśmy.
Kraków.
Siódmy listopada 2026 roku.
Przypadkowi ludzie znajdują się w centrum miasta. Nie wiedzą, że za chwilę dojdzie do tragedii.
Nie wybrali miejsca po to, aby uczestniczyć w jakimkolwiek eksperymencie.
Nie stali się bohaterami naukowej zagadki.
Byli ludźmi, którzy mieli własne życie, plany i bliskich.
Sześć osób zginęło na skutek ataku. Trzy kolejne zginęły wcześniej w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Wiele rodzin będzie mierzyć się z konsekwencjami wydarzeń, których nigdy nie da się cofnąć.
Nie mamy prawa zamieniać tej rzeczywistej tragedii w dowód działania technologii, której związku ze zbrodnią nie potwierdzono.
Śledczy powinni ustalić motywy, przebieg wydarzeń, okoliczności wcześniejszych przygotowań i ewentualny udział innych osób.
Społeczeństwo ma prawo domagać się odpowiedzi.
Ma również prawo pytać, czy można było wcześniej dostrzec zagrożenie i czy odpowiednie instytucje wykonały swoje obowiązki.
To są pytania rzeczywiste.
Nie wymagają żadnych fantastycznych założeń.
I właśnie dlatego warto je zadawać z pełną stanowczością.
Historia tajnych eksperymentów nad ludzkim umysłem jest prawdziwa.
Historia propagandy i prób podporządkowywania człowieka jest prawdziwa.
Rozwój technologii wpływających na aktywność mózgu jest prawdziwy.
Ale z tych trzech faktów nie wynika, że ktoś obecnie przesyła ludziom przez HAARP rozkazy zabijania.
Mogę wyobrazić sobie taki scenariusz.
Mogę napisać o nim powieść.
Mogę rozważać jego konsekwencje filozoficzne.
Nie mogę jednak przedstawiać go jako faktu.
I nie chciałbym żyć w świecie, w którym sama siła wyobraźni wystarcza do oskarżenia drugiego człowieka.
Ostatecznie najważniejsze pytanie nie brzmi więc, czy władza kiedykolwiek próbowała ingerować w ludzkie umysły.
Wiemy, że próbowała.
Pytanie brzmi, czy potrafimy wyciągnąć z tej historii właściwe wnioski.
Czy będziemy żądać dowodów także wtedy, gdy najbardziej pragniemy, aby nasza hipoteza okazała się prawdziwa?
Czy będziemy bronić własnej wolności myślenia również przed opowieściami, które obiecują nam wyłączny dostęp do ukrytej prawdy?
Bo być może największym zwycięstwem człowieka nad próbami kontrolowania jego świadomości nie jest odkrycie tajemniczej anteny.
Jest nim zdolność wypowiedzenia niezwykle prostego zdania:
Pokaż mi dowody. Jestem gotów zmienić zdanie, ale nie oddam Ci prawa do samodzielnego myślenia.
Robert J Błaszczyk
1244.yt
O autorze
Robert J Błaszczyk
Magister dziennikarstwa · magister psychologii · licencjat z komunikacji społecznej · autor 1244.yt
Jestem dziennikarzem i psychologiem. Ukończyłem studia magisterskie z dziennikarstwa i psychologii oraz studia licencjackie z komunikacji społecznej. Uczestniczę w seminarium doktoranckim Akademii WSB-NLU w Nowym Sączu, w którym rozwijam zainteresowania dotyczące filozofii, etyki i problemów współczesnego zarządzania. Pełniłem funkcję rzecznika prasowego 13. Globalnej Konferencji Buddyjskiej. Felietony na 1244.yt są moimi osobistymi analizami i interpretacjami, nie stanowiskiem organizatorów konferencji.
Na 1244.yt pytam o historię idei, katarów, tradycje Graala, duchowość, tajemnice oraz granice tego, co człowiek może poznać. Nie piszę po to, aby potwierdzać modne poglądy. Interesuje mnie wolność myślenia, ścieranie się filozoficznych sprzeczności i uczciwa odpowiedzialność za własną tezę. Korzystam z warsztatu dziennikarza, wiedzy psychologicznej oraz refleksji nad etyką, oddzielając dokument, interpretację i hipotezę.
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.
W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.
Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.
Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.
Umów konsultację w ZnanyLekarz
Telefon kontaktowy: +48 790 404 404.
Pytania o świat. Rozmowa o człowieku.
Nie wszystkie pytania mają proste odpowiedzi. Niektóre wymagają sprawdzenia dokumentów, inne zrozumienia emocji, a jeszcze inne rozmowy, w której można bez oceniania przyjrzeć się własnym doświadczeniom.
Jestem Robert J Błaszczyk, dziennikarz, psycholog i autor 1244.yt.
Łączę wiedzę psychologiczną, doświadczenie dziennikarskie i przygotowanie z zakresu komunikacji, aby pomagać w rozumieniu złożonych zjawisk oraz ludzkich zachowań.
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online, sporządzam opinie psychologiczne, również przeznaczone do wykorzystania w postępowaniach sądowych w zakresie moich kompetencji i przyjmowanych zleceń.
Zajmuję się także coachingiem, edukacją i działalnością ekspercką w obszarach NLP, medytacji, hipnozy oraz komunikacji. Współpracuję przy projektach medialnych, szkoleniowych i edukacyjnych.
Na Psycholog.CLICK publikuję artykuły poświęcone psychologii i codziennemu funkcjonowaniu człowieka. Na 1244.yt podejmuję trudniejsze pytania o historię, świadomość, wiarę, filozofię i wolność myślenia.
Zapraszam do lektury, rozmowy i współpracy.
Robert J Błaszczyk · 1244.yt
Konsultacje i kontakt
Umów konsultację online · WhatsApp · E-mail
Moje strony i projekty
Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publikacje i produkty Naffy
INSTRUCTIONS TO THE BRAIN. MKULTRA, HAARP, Soviet experiments and the question of who really controls the human mind
Robert J Błaszczyk | 1244.yt | November 11, 2026
Imagine discovering one day that a thought you believed was your own had never actually originated inside your head.
Someone had put it there.
They had not persuaded you through argument, manipulated you through advertising, or threatened you. They had simply transmitted an instruction into your brain, and you carried it out, convinced that the decision had been yours.
Now imagine a man killing random pedestrians because someone else had supposedly activated an invisible command inside his mind.
Science fiction?
Certainly. Yet when we examine American intelligence records, classified research programmes and Cold War analyses of behavioural experiments, we discover that attempts to interfere with the human mind were not merely the invention of novelists.
Some of those projects were so deeply unethical that investigators later struggled even to establish how many people had been harmed.
Can someone control our thoughts? Does the state possess technology capable of depriving human beings of free will? Or does the most effective form of control require no mysterious antenna at all?
I want to confront these questions without retreating into either of two comfortable beliefs: that institutions are all-powerful, or that governments can always be trusted to act honestly.
History has repeatedly shown that they cannot.
And that is where this new investigation on 1244.yt begins.
Kraków. A crime that leaves fear searching for an explanation
November 11, 2026.
Poland is trying to understand a tragedy that took place four days earlier.
On Saturday, November 7, an armed man drove onto the Main Market Square in Kraków and began shooting at random people.
Six people were killed and fifteen injured, according to the statement issued by Poland’s National Prosecutor’s Office on November 9. Among the dead were four Polish citizens and citizens of the United Kingdom and Austria.
Investigators connected the attack to the earlier killing of three members of the gunman’s family in Ostrowiec Świętokrzyski. According to prosecutors, the evidence gathered so far indicates that the same 24-year-old man committed all nine murders.
He died in a Kraków hospital on November 9.
Police recovered firearms, ammunition and mobile phones. A special investigative team was established to determine the circumstances of the tragedy and the perpetrator’s motives.
Those motives, however, have not yet been established.
And that final sentence is crucial to this story.
We do not know why.
Human beings find uncertainty particularly difficult to tolerate, especially when confronted with violence that seems to have no understandable reason.
When someone carries out a deliberate attack against strangers, our minds desperately search for a cause. We want to know whether the tragedy could have been prevented. Whether there had been warning signs. Whether institutions failed. Whether the attacker was influenced by an ideology, other people, or his own convictions.
Then a far more unsettling question emerges.
Could someone have been controlling him?
Online, similar tragedies are sometimes linked to secret experiments, psychotronic technologies and manipulation of the nervous system.
I have no intention of mocking the question itself.
But a crime whose motive remains unknown cannot become evidence for whichever explanation we find most compelling.
We have no credible basis for linking the Kraków attack to MKULTRA, HAARP or the alleged transmission of instructions into the gunman’s brain.
To claim otherwise would be to exploit the deaths of real people in support of a hypothesis I cannot prove.
I will not do that.
What I can ask is why stories about controlling human beings have acquired such extraordinary power.
The answer takes us into a history considerably less fantastical than we might wish.
MKULTRA. An experiment nobody needed to invent
The year is 1953.
The United States Central Intelligence Agency launches a programme known as MKULTRA.
Today, the name sounds almost cinematic. In reality, it referred to a series of experiments examining whether human behaviour could be influenced or altered.
Researchers investigated psychoactive substances, including LSD, and methods capable of changing perception, consciousness and human responses.
What is most disturbing, however, is not the scientific interest in the effects of drugs.
It is the fact that some people were given these substances without their knowledge or consent.
This is not an anonymous internet testimony.
On August 3, 1977, the United States Senate held public hearings on MKULTRA. Representatives of the CIA were questioned and documents concerning behavioural modification experiments were examined.
In 1994, the US General Accounting Office presented a report on federal human experimentation during the Cold War.
The report revealed serious failures to protect research participants. Some experiments lacked basic safeguards, and people exposed to experimental procedures suffered harm.
Some records were destroyed, and the full scope of various activities could never be reconstructed.
This brings us to a problem that cannot simply be dismissed.
When a government institution secretly experiments on citizens, violates their rights, and subsequently destroys parts of the documentation, it creates the conditions for a profound collapse of public trust.
Once genuine abuses have been revealed, further suspicions begin to appear more plausible.
That is understandable.
But it can also be dangerous.
The fact that the CIA experimented with psychoactive substances does not establish that it successfully created obedient assassins.
MKULTRA was a documented programme of unethical experimentation. It was not proof that an infallible technology for completely controlling human will had been developed.
That distinction is essential.
Someone under the influence of certain substances may experience confusion, disturbed perception, fear, impaired judgement or changes in behaviour.
None of this means that the person’s brain becomes a computer onto which any desired programme can be installed.
This is why stories about so-called sleeper agents, supposedly activated by a single phrase, require much stronger evidence than the mere existence of MKULTRA.
The real history of the programme is serious enough without attributing unproven achievements to it.
The most frightening point is not that American intelligence agencies learned to exercise complete control over human beings.
There is no compelling evidence that they did.
What is frightening is that they investigated the limits of human vulnerability while sometimes disregarding the participants’ right to informed consent.
At that point, science ceases to serve the human being. The human being begins to serve the experiment.
This history also has a philosophical dimension.
Can individual freedom be sacrificed in the name of national security?
If intelligence agencies believe that a potential enemy is conducting similar research, is that enough to justify abuses of their own?
MKULTRA demonstrates how dangerous reasoning becomes when imagined advantages possessed by an adversary are used to justify abandoning elementary ethical principles.
The Soviet Union. Moscow was also searching for ways to influence the mind
In 1972, American military intelligence prepared an extensive report entitled Controlled Offensive Behavior – USSR.
The document was written by Captain John D. LaMothe of the military medical intelligence establishment. It examined research and methods believed to be under investigation in the Soviet Union.
Its table of contents alone is fascinating.
The subjects include hypnosis, suggestion, pharmacology, sensory deprivation, the influence of light and sound, electromagnetic fields, military psychology, propaganda and parapsychology.
Separate sections address telepathy, extrasensory perception and alleged possibilities for exploiting unusual phenomena in military operations.
Extraordinary material.
But it requires careful reading.
This is not laboratory proof that every method described was effective.
It is an intelligence assessment drawing on scientific publications, military material, conferences, news reports and intelligence sources.
Those sources were not equally reliable.
Intelligence organisations have a particular reason to investigate even improbable capabilities when their possible use by an adversary could have serious consequences.
It is a race in which nobody wants to finish second, even when nobody knows whether a real track exists.
The Americans monitored Soviet interest in unusual phenomena. Soviet institutions also observed developments in the West.
A cycle of mutual suspicion developed.
The fact that one side investigated a possible technology did not mean that the other side already possessed it.
Three fundamentally different categories of methods must be distinguished.
The first consists of real psychological influences: propaganda, coercion, isolation, intimidation, conditioning and information manipulation.
The second concerns chemical and physical interventions capable of altering particular processes within the body.
The third involves parapsychology, telepathy and alleged phenomena whose effectiveness has not been demonstrated to the standard required for reliable practical applications.
Putting all of them into one intelligence report does not make them equally credible.
Hypnosis and pharmacology do not have the same scientific status as claims that complex thoughts can be transmitted over long distances through an unknown mechanism.
The Soviet Union genuinely studied military psychology and methods of influencing people.
But LaMothe’s report does not provide sufficient grounds for concluding that the Soviets successfully created a weapon capable of remotely programming human minds.
There is another consideration.
In a totalitarian system, no mysterious transmitter was needed to interfere with people’s beliefs.
State propaganda, censorship, repression, control over education and compulsory public loyalty were real instruments for restricting freedom.
Their consequences can be studied historically.
Here, the irony becomes rather bitter.
While some institutions investigated extraordinary methods for controlling the human mind, the most effective instruments for subordinating citizens remained thoroughly ordinary.
Rewards and punishment.
Fear of repression.
Information monopolies.
Group pressure.
The suppression of dissent.
They did not require telepathy.
They required power.
HAARP. Can antennas in Alaska transmit instructions into the brain?
Let us move to Gakona, Alaska.
This is the location of the High-frequency Active Auroral Research Program, better known as HAARP.
One hundred and eighty antennas spread across a vast site. Powerful radio transmitters. Equipment capable of directing electromagnetic energy towards the ionosphere.
The installation is impressive.
The programme originated in a US congressional initiative in 1990. For years, it was jointly managed by the United States Air Force and Navy.
In 2015, responsibility for the facility was transferred to the University of Alaska Fairbanks.
A military past, radio waves, enormous installations and research into the upper atmosphere.
It would be difficult to imagine a more convincing setting for a story about secret technology.
But what does HAARP actually do?
It studies the ionosphere, an electrically charged region of the upper atmosphere that interacts with radio waves.
These phenomena matter for radio communications, navigation systems, atmospheric research and space weather.
HAARP experiments can produce local, short-lived changes in the ionosphere and then measure their effects.
This is genuine, sophisticated technology.
There is, however, no credible evidence that it is used to transmit thoughts or commands into people’s minds.
The programme’s researchers and operators publicly reject such claims.
Someone might object that people running a secret programme would deny its existence.
Certainly. An institutional denial cannot be our only argument.
But the possibility of a denial does not remove the obligation to produce positive evidence that the alleged technology works.
So I ask:
What signal would be transmitted?
How would it be encoded?
How would the system distinguish one brain from another?
How would a nervous system receive an instruction and convert it into a particular decision?
Why have independent experiments failed to establish such a capability?
And where are the measurements demonstrating that this process actually takes place?
We have no verified mechanism or reliable, reproducible experimental results establishing that HAARP can do what is alleged.
That does not mean electromagnetic fields are incapable of affecting the human body.
They can.
And this is precisely where exceptional care is needed.
Medicine uses transcranial magnetic stimulation, commonly known as TMS. By applying appropriately designed magnetic pulses, the technology can influence activity in particular regions of the brain.
This is not a conspiracy theory.
But neither is it evidence of secret thought-transmitting antennas.
A typical procedure requires specialist equipment, carefully selected parameters and a coil positioned close to the patient’s head.
There are also brain-computer interfaces that can interpret limited information contained in the activity of the nervous system.
Some devices may help people with severe motor impairments communicate.
But reading certain neural signals is not the same as reading any thought we choose.
And influencing neuronal activity does not mean we can generate arbitrary, complex behaviours.
Scientific literature also describes the microwave auditory effect, in which appropriately pulsed radiofrequency energy can produce auditory sensations.
This is particularly interesting because it demonstrates that certain physical phenomena can be perceived by humans in unexpected ways.
It is not, however, evidence that a distant transmitter can secretly implant complete thoughts, memories or complicated commands into a person’s mind.
Perceiving a stimulus must not be confused with having one’s will controlled.
This is precisely where many claims about HAARP make an unjustified leap.
If electromagnetic fields can, under certain conditions, affect the body, does it follow that someone can control every human decision?
No.
That reasoning ignores the enormous difference between influencing the activity of certain cells and controlling the entire process of decision-making.
The former requires specific technology and suitable conditions.
The latter would require capabilities that have not been demonstrated.
We do not need to pretend that neuroscience has answered every question about the brain.
But the limits of our knowledge cannot be used as proof that any imaginable device already exists.
STOPZET. When people believe their thoughts are no longer private
In Poland, there is an organisation known as STOPZET, the Association Against Organised Electronic Torture.
Active since 2015, it addresses alleged electronic control of human beings, harassment, interference with the nervous system and the experiences of people who believe they are being subjected to covert operations.
Its website includes material about MKULTRA, remote monitoring of brain activity, psychotronic weapons, implants and so-called gangstalking.
The organisation’s name alone may provoke strong emotions.
But the registration of an association and the activities of its members do not establish that every technology they describe actually works.
These are separate questions.
One concerns the right to organise, report experiences and demand explanations.
The other concerns scientific evidence supporting specific claims.
One cannot replace the other.
As a psychologist, I also want to address the responsibility of those who comment on such experiences.
Someone reporting harassment, surveillance, disturbing sensations or a perceived intrusion into their personal life deserves to be treated seriously.
Threats, stalking, psychological abuse and violations of privacy are real.
They can cause suffering, anxiety, insomnia and a feeling of lost control.
We should not automatically dismiss someone’s experiences simply because they describe them in an unusual way.
But it would be equally irresponsible to confirm, without evidence, that an unknown device has taken control of their brain.
Disturbing experiences can have different causes.
They may be associated with real harassment, severe emotional stress, sleep disturbances, substance effects, neurological conditions or states requiring psychiatric assessment.
The description of an experience alone cannot establish its cause.
That is why individual assessment matters.
In September 2026, the Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law published an article by Joseph M. Pierre and colleagues examining gangstalking and people who identify as targeted individuals.
The authors discussed a complex phenomenon in which beliefs about coordinated persecution may intersect with different psychological mechanisms, the influence of online communities and, in some cases, symptoms requiring clinical assessment.
This does not mean that everyone interested in the subject should be labelled mentally ill.
That would be both unfair and scientifically unjustified.
But subjective certainty must not be mistaken for sufficient evidence that a secret technology exists.
A delicate dilemma emerges.
How do we show someone respect without prematurely confirming their explanation?
The answer does not require a choice between empathy and reason.
We can take suffering seriously, examine concrete events, offer support and leave the question of their actual cause open.
That is what a responsible approach should look like.
Why do we need an invisible perpetrator?
Now we come to what may be the most important question in this investigation.
Why does the idea of remotely controlling people have such a powerful hold on the imagination?
Because it touches something deeper than technology.
It touches identity.
Every one of us wants to believe that we are the authors of our own decisions.
We choose the people with whom we live. We change our opinions. We make mistakes. We learn, and we try to anticipate the consequences of our actions.
When someone suggests that an institution can impose thoughts on us, the very idea of personal agency comes under threat.
We cease to be the authors of our lives.
We become performers in someone else’s script.
It is a terrifying vision.
Yet paradoxically, it can sometimes provide a psychological explanation.
A world without an intelligible cause appears chaotic.
A world controlled by an invisible perpetrator remains dangerous, but at least it has a supposed organiser.
In that way, a conspiracy narrative may restore an apparent sense of order.
This does not mean that everyone interested in conspiracy theories has some particular psychological problem.
Searching for causes, detecting patterns and assigning meaning to events are ordinary aspects of human cognition.
The problem begins when the need for an answer becomes stronger than the willingness to test it.
If every piece of information supporting a hypothesis counts as proof, while every contrary finding is treated as part of a cover-up, the theory becomes practically impossible to falsify.
At that point, it stops functioning as a tool of discovery.
It becomes a closed belief system.
And, paradoxically, that may endanger the very freedom of thought the theory was supposed to defend.
Is Poland really becoming less safe?
During the second half of 2026, a series of disturbing news stories may have left many people feeling that danger is constantly increasing.
We hear about violence among young people, dangerous incidents involving knives, brutal attacks and tragedies we might once have associated mainly with news from abroad.
The Kraków massacre was particularly damaging to the belief that we can safely spend an ordinary afternoon in the heart of a major city.
But we must distinguish two questions.
The first concerns the actual scale of danger.
The second concerns our sense of safety.
They are not identical.
To conclude that Poland has become objectively more dangerous, we would need to compare relevant crime statistics with previous years, distinguish between types of offences and examine trends over a sufficiently long period.
Dramatic news reports alone cannot establish such a trend.
However, the absence of a comprehensive statistical comparison here does not invalidate people’s fear.
A sense of danger can grow in response to events of exceptional emotional significance.
Modern media also enable us to encounter violence almost continuously.
News of one attack appears on a phone screen. Then we watch footage from another country. Later we read comments asserting that similar tragedies will soon happen everywhere.
Within hours, the world may begin to feel like a permanent danger zone.
Even though we have not examined the data needed to assess our actual risk.
Psychology describes part of this process through the availability heuristic.
Events that are emotionally intense, frequently reported and easy to recall can appear more probable than they really are.
This does not mean that violence is imaginary.
It means that media exposure can significantly influence how we estimate its likelihood.
In a world where almost everything can be recorded, shared and discussed, asking what happened is not enough.
We must also ask how frequently and in what context we are exposed to it.
The most effective control may need no antenna
Let us try a thought experiment.
Imagine an institution that wants to influence the beliefs of a million people.
It could attempt to invent technology capable of transmitting complex instructions directly into their brains.
It would have to overcome enormous biological, physical and technical obstacles that neuroscience has not yet solved.
Or it could choose another approach.
Carefully select the information people receive.
Repeat particular messages.
Construct emotional associations.
Exploit authority, social pressure, fear, hope and the desire to belong.
Such methods are never absolutely effective. People do not automatically lose their independence.
But the effects of persuasion, propaganda and information selection on beliefs and behaviour are subjects of genuine scientific research.
Changing another person’s choices does not require fantastic technology.
It requires an understanding of human psychology.
In the digital environment, systems that personalise information have become especially important.
Platforms analyse our reactions, clicks, viewing histories and interests.
They can use these signals to estimate which material is most likely to capture our attention.
They do not need to know everything we are thinking.
They only need to predict some of our preferences.
This does not establish that a single secret organisation controls society.
Different organisations pursue different goals, and users retain the ability to make their own decisions.
But the information environment within which those decisions are made is not neutral.
It presents us with topics, images, emotions and narratives.
That is why I would propose an uncomfortable idea for consideration:
The most important contemporary struggle for mental independence may not concern defence against imaginary commands from antennas, but the defence of our ability to evaluate information independently.
This is not a claim that all digital platforms are pursuing one secret plan.
It is a proposal to examine control through mechanisms that can actually be researched, measured and publicly criticised.
If we take the right to independent thought seriously, we should be interested both in the ethics of neurotechnology and in the transparency of information systems.
Manipulation does not always require destroying someone’s ability to think.
Sometimes restricting access to information that could challenge existing beliefs is enough.
Who would want to control us, and why?
History provides evidence of real motives behind attempts to influence human behaviour.
Intelligence agencies have investigated interrogation, information extraction and human susceptibility to psychological techniques.
The military has explored ways to reduce an opponent’s ability to act.
Authoritarian governments have employed propaganda, censorship, repression and surveillance.
Commercial organisations use advertising and methods intended to influence consumer decisions.
Political organisations attempt to shape public beliefs.
In each case, the motives, mechanisms and limits of influence may differ.
We do not need to assume the existence of a single all-powerful director.
There is no credible evidence of a contemporary system that secretly transmits complicated instructions into the brains of Polish citizens through HAARP or similar installations.
Anyone advancing such a hypothesis would need independent measurements, a verifiable mechanism, information identifying the relevant equipment and its operator, and a demonstrated causal link with the behaviour in question.
The existence of a patent does not establish that an invention works.
The existence of an intelligence document does not establish that the concerns it describes were justified.
The fact that experiments were conducted does not mean that their objectives were achieved.
And the absence of evidence cannot itself serve as evidence of a perfectly concealed conspiracy.
That is why the question „Who controls us?” cannot responsibly be answered by arbitrarily naming the CIA, Russia, the military, corporations or an unidentified organisation.
Each accusation would require its own evidence.
Without it, names and institutions become elements of a narrative.
And a narrative, however compelling, is not an investigation.
Can we still believe in our own freedom?
There is a particularly difficult paradox in the history of attempts to control human behaviour.
People want to protect their freedom from manipulation.
Yet sometimes, in seeking that protection, they adopt systems of belief that deprive them of the ability to evaluate new information independently.
If everything is a conspiracy, chance ceases to exist.
If every contrary finding is a fabrication, correction becomes impossible.
If every institution is assumed to participate in one plan, there is no independent way to test reality.
A person may then regard themselves as completely independent even though their beliefs have become resistant to any criticism.
That is not the freedom I seek in exploring history and consciousness.
Freedom of thought must include the possibility of being mistaken.
The right to change one’s mind.
The right to recognise that a fascinating hypothesis has failed an evidential test.
In this sense, MKULTRA remains profoundly important.
It demonstrates that government institutions really can abuse their power.
That is precisely why they must be held accountable.
But it does not follow that every theory about their capabilities is equally plausible.
Quite the opposite.
The more serious the accusation, the stronger the evidence should be.
The same applies to Soviet research, hypnosis experiments, neurotechnology and HAARP.
We should not close the door to new scientific discoveries.
Nor should we confuse future possibilities with existing capabilities.
The possibility that technology may one day allow deeper intervention in the nervous system does not establish that it is already secretly controlling millions of people.
Nevertheless, one real problem deserves attention before the technology becomes more advanced.
Who will have access to neural data?
Who will be authorised to use devices that influence brain activity?
How will informed consent be protected?
What legal boundaries should be established?
These are questions of neuroethics, privacy and human rights.
They are much more concrete than stories about an invisible operator whom nobody can identify.
And they deserve a serious public debate.
Kraków remains a tragedy, not an invitation to invent a story
Let us return to where we began.
Kraków.
November 7, 2026.
Ordinary people are spending time in the city centre. They have no reason to expect that a catastrophe is about to unfold.
They did not choose that place to participate in any experiment.
They did not become characters in a scientific mystery.
They were human beings with lives, plans and loved ones.
Six people died in the attack. Three others had already been killed in Ostrowiec Świętokrzyski.
Many families will live with consequences that can never be undone.
We have no right to transform that real tragedy into evidence of a technology whose connection with the crime has not been established.
Investigators should determine the perpetrator’s motives, the sequence of events, the circumstances of his preparations and whether anyone else was involved.
The public has every right to demand answers.
It also has the right to ask whether warning signs could have been recognised earlier and whether the relevant institutions fulfilled their responsibilities.
These are real questions.
They require no fantastic assumptions.
And that is exactly why they should be asked with determination.
The history of secret experiments on the human mind is real.
The history of propaganda and attempts to subordinate human beings is real.
The development of technologies capable of influencing brain activity is real.
But those three facts do not establish that someone is currently transmitting orders to kill through HAARP.
I can imagine such a scenario.
I can write a novel about it.
I can explore its philosophical implications.
But I cannot present it as fact.
And I would not want to live in a world where the power of imagination alone is enough to accuse another human being.
Ultimately, the most important question is not whether governments have ever attempted to interfere with people’s minds.
We know that they have.
The question is whether we can draw the right conclusions from that history.
Will we demand evidence even when we desperately want our hypothesis to be true?
Will we defend our freedom of thought even against narratives promising us exclusive access to hidden truth?
Perhaps the greatest victory over attempts to control human consciousness is not the discovery of a mysterious antenna.
It is the ability to say something remarkably simple:
Show me the evidence. I am willing to change my mind, but I will not surrender my right to think for myself.
Robert J Błaszczyk
1244.yt
About the author
Robert J Błaszczyk
MA in Journalism · MA in Psychology · Bachelor’s degree in Social Communication · Author of 1244.yt
I am a journalist and psychologist. I hold master’s degrees in journalism and psychology and a bachelor’s degree in social communication. I participate in a doctoral seminar at WSB-NLU Academy in Nowy Sącz, Poland, where my intellectual interests include philosophy, ethics and contemporary management issues. I served as press spokesperson for the 13th Global Conference on Buddhism. My essays on 1244.yt express my own views and analyses, not the official position of the conference organisers.
On 1244.yt, I explore the history of ideas, the Cathars, Grail traditions, spirituality, unanswered questions and the limits of human knowledge. My purpose is not to repeat fashionable views, but to defend intellectual freedom, confront conflicting philosophical ideas and take responsibility for my own arguments. I draw on journalism, psychology and ethical reflection while keeping documentary evidence, interpretation and hypothesis distinct.
I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.
My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.
I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.
You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.
Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact number: +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.
Questions about the world. Conversations about being human.
Not every question has a simple answer. Some require an examination of historical documents, others an understanding of emotions, and still others a conversation in which we can explore our own experiences without fear of judgement.
I am Robert J Błaszczyk, a journalist, psychologist and author of 1244.yt.
I combine psychological knowledge, journalistic experience and a background in communication to help people understand complex phenomena and human behaviour.
I provide online psychological consultations and support focused on the psychological impact of traumatic experiences. I also prepare psychological opinions, including those intended for use in legal proceedings, within my professional competence and the scope of accepted assignments.
My professional interests also include coaching, education and expert work involving NLP, meditation, hypnosis and communication. I collaborate on media, training and educational projects.
Through Psycholog.CLICK, I publish accessible articles about psychology and everyday human experience. On 1244.yt, I examine more difficult questions concerning history, consciousness, belief, philosophy and freedom of thought.
I invite you to read, reflect, connect and collaborate.
Robert J Błaszczyk · 1244.yt
Consultations and contact
Book an online consultation · WhatsApp · Email
My websites and projects
Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publications and products on Naffy
Dokumenty, raporty i źródła instytucjonalne
- Prokuratura Krajowa. Śledztwo w sprawie zamachu w Krakowie i zabójstw w Ostrowcu Świętokrzyskim. Komunikat z 9 listopada 2026 r. Podstawowe źródło danych o sześciu ofiarach śmiertelnych w Krakowie, piętnastu osobach rannych, trzech zabójstwach w Ostrowcu Świętokrzyskim i stanie śledztwa.
- Komenda Główna Policji. Podsumowanie przebiegu tragicznych wydarzeń w Krakowie. Komunikat z 10 listopada 2026 r. Informacje o przebiegu interwencji i powołaniu specjalnej grupy dochodzeniowej.
- United States Senate, Select Committee on Intelligence. Project MKULTRA, the CIA’s Program of Research in Behavioral Modification. Joint Hearing, 95th Congress, 3 sierpnia 1977 r. Podstawowy dokument ujawniający charakter eksperymentów CIA i problemy dotyczące ich dokumentacji.
- United States General Accounting Office. Human Experimentation: An Overview on Cold War Era Programs. Raport T-NSIAD-94-266, 28 września 1994 r. Opracowanie o amerykańskich eksperymentach na ludziach, naruszeniach zasad bezpieczeństwa i problemach z dokumentowaniem szkód.
- LaMothe, John D. Controlled Offensive Behavior – USSR. Medical Intelligence Office, Department of the Army, lipiec 1972 r. Historyczny dokument wywiadowczy dotyczący radzieckich badań nad zachowaniem, psychologią, hipnozą, farmakologią i parapsychologią. Materiał stanowi świadectwo ówczesnych analiz wywiadowczych, a nie potwierdzenie skuteczności wszystkich opisanych metod.
- University of Alaska Fairbanks, HAARP. Frequently Asked Questions. Oficjalne opracowanie dotyczące historii ośrodka, parametrów technicznych, badań jonosfery i twierdzeń o rzekomej kontroli umysłów. Stan dostępny 11 listopada 2026 r.
- University of Alaska Fairbanks. HAARP Research Attracts Conspiracies, Misunderstandings. Materiał informacyjny z 2017 r. Wyjaśnienie przeznaczenia HAARP i ograniczeń fizycznych przypisywanych mu możliwości.
- Stowarzyszenie STOP Zorganizowanym Elektronicznym Torturom. Materiały informacyjne i redakcyjne organizacji, w tym Czym jest STOPZET? oraz materiały publikowane na oficjalnym serwisie stowarzyszenia. Źródło do rekonstrukcji stanowiska organizacji, a nie niezależne potwierdzenie działania opisywanych technologii.
Badania naukowe i opracowania eksperckie
- Pierre, Joseph M., Andrew Lustig, Christine M. Sarteschi, Joseph R. Simpson. Phenomenological, Diagnostic, and Forensic Aspects of Gangstalking and Targeted Individuals. Journal of the American Academy of Psychiatry and the Law, 2026, 54(3), s. 330–339. DOI: 10.29158/JAAPL.260090-26.
- National Institute of Mental Health. Brain Stimulation Therapies. Materiał informacyjny NIH/NIMH dotyczący między innymi przezczaszkowej stymulacji magnetycznej i jej zastosowań klinicznych.
- Lin, James C., Zhangwei Wang. Hearing of Microwave Pulses by Humans and Animals: Effects, Mechanism, and Thresholds. Health Physics, 2007, 92(6), s. 621–628. DOI: 10.1097/01.HP.0000250644.84530.e2.
- Lubner, Rory J. i współautorzy. Review of Audiovestibular Symptoms Following Exposure to Acoustic and Electromagnetic Energy Outside Conventional Human Hearing. Frontiers in Neurology, 2020, 11, artykuł 234. DOI: 10.3389/fneur.2020.00234.
- Tversky, Amos, Daniel Kahneman. Availability: A Heuristic for Judging Frequency and Probability. Cognitive Psychology, 1973, 5(2), s. 207–232. DOI: 10.1016/0010-0285(73)90033-9.
Wcześniejsze publikacje Roberta J Błaszczyka
- Błaszczyk, Robert J. AHNENERBE. Gdy nauka zaczęła służyć zbrodni. 1244.yt, 25 października 2026 r. Kontekst etyczny dotyczący wykorzystania nauki przez instytucje władzy.
- Błaszczyk, Robert J. Kammler w cieniu Trinity. 1244.yt. Punkt odniesienia dla metody oddzielania dokumentu od spekulacji.
- Błaszczyk, Robert J. Symukarnacja pod ostrzałem. Czy śmierć kończy człowieka, czy tylko jego udział w rzeczywistości? 1244.yt, 10 października 2026 r. Kontekst autorskich rozważań o wolnej woli, świadomości i granicach poznania.