Robert J Błaszczyk | 1244.yt
Czy światowa wojna rozpocznie się od zabójstwa podczas rozmów pokojowych? Czy zanim wystrzelony zostanie pierwszy pocisk, przestaną działać banki, karty płatnicze i giełdy? A może wszystko, co dziś nazywamy przygotowaniami do wielkiego konfliktu, jest częścią znacznie starszego planu przebudowy świata?
14 listopada 2026 roku.
Wyobraźmy sobie pewną sytuację. To literacki eksperyment, nie relacja z wydarzenia.
W Europie trwają negocjacje pokojowe. Kamery transmitują kolejną rundę rozmów. Światowe agencje informacyjne przekazują wiadomość o możliwym przełomie. Przywódcy zapewniają, że konflikt zbliża się do końca.
Nagle dochodzi do zamachu. Ginie jeden z uczestników rozmów albo człowiek, którego śmierć ma szczególne znaczenie polityczne.
W ciągu kilkunastu minut rynki finansowe reagują gwałtownymi spadkami. Pojawiają się oskarżenia o odpowiedzialność za zamach. Wojska zostają postawione w stan podwyższonej gotowości. W sieci zaczynają krążyć sprzeczne wiadomości. Jeden z państwowych przywódców wydaje ultimatum.
Jeszcze poprzedniego dnia wszyscy mówili o pokoju.
Teraz nikt nie potrafi już powiedzieć, kto pierwszy użyje siły.
To właśnie w taki sposób zwolennicy pewnych przepowiedni wyobrażają sobie początek III wojny światowej.
W najczarniejszych wersjach będzie ona krótka, niemal niewyobrażalnie intensywna. Przez Polskę przetoczą się rosyjskie armie. Nad Europą pojawią się zabójcze substancje. Nastąpią trzy dni ciemności, a eksplozja na oceanie wywoła gigantyczne fale, które pochłoną całe wybrzeża.
Miliony ludzi mają zginąć. W najbardziej apokaliptycznych opowieściach ofiar będzie więcej niż we wszystkich wcześniejszych wojnach.
Nieliczni ocaleni odbudują świat. Powrócą do Boga, odrzucą przemoc i nauczą się szanować pokój.
W tej historii jest wszystko, co od stuleci fascynuje i przeraża człowieka: kara, oczyszczenie, tajemnica, katastrofa i obietnica moralnego odrodzenia.
Tylko czy jest w niej przyszłość?
A może przyszłość dostrzegamy zupełnie gdzie indziej, w dokumentach wojskowych, wynikach giełdowych i strategiach państw, które nie mają nic wspólnego z jasnowidzeniem?
Prorok, który zobaczył rosyjskie armie
Na 1244.yt opisywałem już szczegółowo historię Aloisa Irlmaiera, bawarskiego budowniczego studni, któremu przypisywano niezwykłe zdolności przewidywania przyszłości.
Nie zamierzam powtarzać całej tamtej opowieści. Chcę wydobyć z niej coś, co w świetle wydarzeń roku 2026 wydaje się szczególnie interesujące.
Sekwencję.
Według różnych relacji przypisywanych Irlmaierowi wielki konflikt miał poprzedzić okres pozornego uspokojenia, następnie seria dramatycznych wydarzeń politycznych, wreszcie zabójstwo ważnej osobistości na południowym wschodzie Europy.
Później miały ruszyć armie ze Wschodu.
W przekazach pojawiają się trzy potężne uderzenia wojskowe, błyskawiczne przemieszczanie sił przez Europę, dramatyczny odwrót i tajemnicza żółta substancja, która ma oznaczać śmierć dla ludzi znajdujących się w skażonym obszarze.
Różne wersje tej opowieści łączą katastrofę z trzema dniami ciemności i nastaniem nowego porządku.
Nie trzeba wielkiej wyobraźni, by dostrzec podobieństwo do współczesnych lęków.
Rosja prowadzi wojnę przeciwko Ukrainie. Europa intensywnie się zbroi. NATO wzmacnia swoją wschodnią flankę. Trwają zabiegi dyplomatyczne, a przywódcy kolejnych państw ostrzegają przed eskalacją.
Irlmaier zmarł w 1959 roku. Nie mógł znać aktualnych komunikatów NATO. Nie mógł komentować dzisiejszej sytuacji w Ukrainie.
Dlatego jego historia jest tak sugestywna.
Ale właśnie tutaj zaczyna się pierwsza poważna trudność.
Nie istnieje jeden kompletny, autoryzowany przez Irlmaiera zapis tej przepowiedni. Najważniejsze przekazy są relacjami innych osób, publikowanymi i rozwijanymi w różnych latach.
Istotnym źródłem pozostaje wydana w 1950 roku książeczka Conrada Adlmaiera Blick in die Zukunft. Jej późniejsze wydania różniły się od pierwszej wersji.
To problem o wiele większy, niż może się wydawać.
Jeżeli autor przepowiedni nie wskazał jednoznacznej daty, a opowieść była przez dziesięciolecia uzupełniana, można dopasowywać ją do niemal każdego kolejnego konfliktu europejskiego.
W niektórych interpretacjach mówiono o trzech zamordowanych osobistościach. Dwie pierwsze śmierci próbowano łączyć z Mahatmą Gandhim i Folkem Bernadotte’em, zamordowanymi w 1948 roku.
Trzecia miała uruchomić katastrofę.
Tylko kto miałby nią być?
I gdzie dokładnie miało dojść do zamachu?
Odpowiedzi są rozbieżne.
Jeszcze ciekawsza jest sprawa roku 2027. Irlmaier nie pozostawił wiarygodnej, jednoznacznej daty rozpoczynającej wojnę właśnie w tym roku.
Datę nadają jego wizji późniejsi interpretatorzy.
W tym miejscu rodzi się pokusa, której nie chcę lekceważyć, ale też nie zamierzam jej ulegać.
Gdy człowiek widzi dwa podobne obrazy, jeden sprzed siedemdziesięciu lat, drugi z dzisiejszych wiadomości, zaczyna podejrzewać, że pierwszy zapowiadał drugi.
Jednak podobieństwo nie rozstrzyga o związku przyczynowym.
A przepowiednia, którą można bez końca przesuwać w kalendarzu, posiada wyjątkowo skuteczny mechanizm obrony przed własną pomyłką.
Nigdy nie musi przegrać.
Coast to Coast. Dwa różne końce świata
Amerykański program Coast to Coast AM jest dla mnie interesujący jako przestrzeń, w której od lat spotykają się idee odrzucane przez główny nurt: jasnowidzenie, eschatologia, tajne operacje, zjawiska paranormalne i radykalne interpretacje historii.
To fascynujące laboratorium opowieści o nieznanym.
Spójrzmy na trzy konkretne przykłady.
9 października 2025 roku gościem audycji był Benjamin Baruch, przedstawiany jako były analityk wywiadu wojskowego. Łączył współczesne wydarzenia z proroctwami biblijnymi.
Według relacji redakcyjnej mówił o globalnym konflikcie rozwijającym się w wielu regionach świata, katastrofie nuklearnej, załamaniu gospodarczym i nowym systemie władzy po wojnie.
W jego wizji światowe cierpienie miało poprzedzić pojawienie się politycznego rozwiązania oferującego jedność i bezpieczeństwo.
To szczególnie ważne.
Nie chodzi wyłącznie o wojnę. Chodzi o władzę, która pojawia się po katastrofie i obiecuje ludziom wyzwolenie z chaosu.
7 września 2026 roku Coast to Coast AM opublikowało natomiast materiał o brytyjskim jasnowidzu Craigu Hamiltonie-Parkerze, nazywanym przez niektórych „Prorokiem Zagłady”.
Jego scenariusz jest inny.
Wielki konflikt miałby rozpocząć się jesienią 2028 roku, a nie w 2027.
Punktem wyjścia miałoby być załamanie finansowe, związane między innymi z inwestycjami w sztuczną inteligencję, kryptowalutami lub rynkiem obligacji.
Katastrofa gospodarcza miałaby doprowadzić do wewnętrznego kryzysu w Chinach. Władze chińskie, próbując opanować sytuację, skierowałyby uwagę społeczeństwa ku Tajwanowi. Następnie do konfliktu włączyłyby się inne mocarstwa, w tym Rosja.
To niezwykle współczesna konstrukcja apokalipsy.
Zamiast tajemniczego znaku na niebie mamy pękającą bańkę inwestycyjną. Zamiast trzech armii przechodzących przez Europę pojawia się konflikt na Pacyfiku.
Jest jeszcze John Hogue, popularyzator interpretacji Nostradamusa.
W audycji World War III & Nostradamus z 30 lipca 2006 roku, prowadzonej przez Arta Bella, Hogue twierdził, że III wojna światowa właściwie już się rozpoczęła.
Nie jako jednorazowy kataklizm. Raczej jako długotrwała, wieloletnia seria konfliktów przypominająca nowoczesną wojnę trzydziestoletnią.
Zatrzymajmy się przy tej dacie.
2006 rok.
Dwadzieścia lat temu ktoś już ogłaszał początek III wojny światowej.
I tutaj stawiam pytanie, które może zirytować zarówno zwolenników jasnowidzenia, jak i ludzi przekonanych, że tylko politycy mają prawo mówić o przyszłości.
Czy przepowiednia przestaje być przepowiednią, jeśli jej autor może przez kolejne dziesięciolecia zmieniać definicję wydarzenia, które rzekomo przewidział?
Przypadek Barucha jest opowieścią o katastrofie i nowej władzy.
Hamilton-Parker zapowiada kryzys finansowy, Tajwan i rok 2028.
Hogue przesuwa początek wojny do wydarzeń sprzed dwóch dekad.
Nie istnieje tu wspólna, precyzyjna prognoza.
Istnieje wspólne przeczucie, że dotychczasowy porządek świata zbliża się do punktu zwrotnego.
I właśnie to przeczucie warto skonfrontować z tym, co wiedzą ludzie zawodowo zajmujący się ryzykiem wojny.
Rok 2027. Dlaczego generałowie również patrzą w kalendarz?
Tutaj opowieść robi się znacznie poważniejsza.
W maju 2026 roku Jacek Siewiera, były szef polskiego Biura Bezpieczeństwa Narodowego, ostrzegał, że rok 2027 może być szczególnie niebezpiecznym momentem dla NATO.
Wskazywał na możliwą pokusę rosyjskiej eskalacji, zanim europejskie państwa zdołają zakończyć proces rozbudowy własnych zdolności obronnych.
W 2025 roku International Institute for Strategic Studies opublikował analizę Defending Europe Without the United States: Costs and Consequences.
Rozpatrywano w niej możliwość, że Rosja będzie zdolna do stworzenia poważnego zagrożenia militarnego dla części państw NATO, szczególnie krajów bałtyckich, już od 2027 roku.
Ale istniał tu bardzo ważny warunek.
Autorzy analizowali między innymi skutki wycofania amerykańskiego wsparcia wojskowego oraz odbudowy rosyjskich sił po zakończeniu intensywnych działań w Ukrainie.
Nie opublikowali przepowiedni wojny.
Przeprowadzili analizę podatności obronnej.
Zupełnie inną perspektywę przedstawił estoński wywiad. W lutym 2026 roku oceniał, że bezpośredni rosyjski atak na państwo NATO w latach 2026–2027 jest mało prawdopodobny, choć jednocześnie ostrzegał przed odbudową rosyjskich zdolności militarnych.
Dwie profesjonalne instytucje mogą dojść do różnych ocen tego samego zagrożenia.
I żadna nie musi z tego powodu kłamać.
Jedna analizuje możliwości przeciwnika. Druga jego prawdopodobne zamiary oraz ograniczenia.
W październiku 2026 roku Polski Instytut Spraw Międzynarodowych zwracał uwagę na możliwość dalszego nasilania przez Rosję działań hybrydowych przeciwko NATO.
Analityk Filip Bryjka wskazywał między innymi sabotaż, cyberataki, zakłócanie systemów nawigacyjnych, naruszanie przestrzeni powietrznej oraz prowokacje, które mają sprawdzać reakcję Sojuszu.
Znacznie bardziej interesujący od scenariusza błyskawicznego marszu na Paryż wydaje mi się jeden szczegół.
Rosja może próbować tak eskalować konflikt, aby przeciwnik nie wiedział, czy wojna już się rozpoczęła.
Uszkodzony podmorski kabel. Wybuch w zakładzie przemysłowym. Atak na sieć energetyczną. Tajemniczy dron. Fałszywa informacja o mobilizacji. Prowokacja przy granicy.
Każde z tych zdarzeń może mieć własne, niezależne przyczyny. Ale ich celowe połączenie w operację hybrydową jest realnym przedmiotem analiz wojskowych.
We wrześniu 2026 roku Open Nuclear Network wskazywała podwyższone ryzyko działań rosyjskich poniżej progu pełnoskalowej wojny, jednocześnie stwierdzając, że dostępne publicznie dowody nie wskazują na nieuchronną wielką inwazję na NATO.
A zatem, co mogłoby poprzedzić rzeczywisty konflikt?
Nie szukałbym jednej daty.
Patrzyłbym na zmianę kilku warunków jednocześnie: zakończenie lub zamrożenie wojny w Ukrainie pozwalające Rosji odbudowywać jednostki, wyraźne zwiększanie sił przy granicach NATO, osłabienie politycznej spójności Sojuszu, skokową intensyfikację sabotażu i zmianę doktryny odstraszania.
Szczególnym zagrożeniem pozostaje błędna interpretacja intencji drugiej strony.
RAND Corporation opublikowała w 2023 roku raport Alternative Futures Following a Great Power War, przygotowany na podstawie prac zakończonych przed rosyjską inwazją z 2022 roku.
W jednym z wyraźnie hipotetycznych scenariuszy umieszczono konflikt rosyjsko-natowski w 2027 roku. Zaczynał się on od eskalacji napięć wokół Litwy i obwodu królewieckiego, wzajemnych podejrzeń i błędnej oceny zamiarów.
Wojna rozrastała się, obejmując także Polskę. Pojawiała się eskalacja nuklearna.
Nie była to prognoza RAND, lecz konstrukcja służąca badaniu konsekwencji możliwych decyzji.
Mimo to jej znaczenie jest ogromne.
Pokazuje bowiem coś, czego nie potrzeba wyczytywać z Nostradamusa.
Wojna nie musi wynikać z tego, że wszyscy uczestnicy jej pragną.
Może wyniknąć z przekonania, że przeciwnik już podjął decyzję o ataku.
Polska. Czy naprawdę będziemy tylko drogą dla rosyjskich armii?
To jeden z najbardziej niebezpiecznych elementów współczesnych interpretacji przepowiedni.
Polska jako korytarz tranzytowy. Rosyjskie wojska zmierzające do Niemiec i Francji. Zniszczenia, które miałyby ominąć większą część naszego kraju, ponieważ prawdziwym celem jest Zachód.
Z geograficznego punktu widzenia Polska rzeczywiście znajduje się pomiędzy rosyjskimi i białoruskimi obszarami operacyjnymi a zachodnią częścią Europy.
Ale współczesna Polska jest członkiem NATO, posiada własne siły zbrojne i jest częścią systemu obrony sojuszniczej.
Nie jest pustą przestrzenią na mapie.
Scenariusz przejazdu potężnych rosyjskich armii przez Polskę bez konieczności pokonania zorganizowanego oporu, utrzymania zaopatrzenia i zmierzenia się z reakcją NATO jest strategicznie bardzo wątpliwy.
Jednocześnie nie oznacza to, że Polsce nic nie grozi.
W razie wielkiej konfrontacji szczególne znaczenie miałyby infrastruktura transportowa, porty, lotniska, węzły logistyczne, łączność i system energetyczny.
Nie chodzi nawet wyłącznie o ich fizyczne zniszczenie.
Wystarczyłoby czasowe sparaliżowanie wybranych elementów, aby życie milionów ludzi stało się trudniejsze.
Zresztą właśnie tak może wyglądać wstępna faza poważnego kryzysu.
Nie oglądamy jeszcze walk ulicznych. Nie słyszymy wybuchów w każdym mieście.
A jednak pociągi przestają kursować, przedsiębiorstwa nie otrzymują dostaw, część usług internetowych nie działa, a obywatele tracą zaufanie do oficjalnych komunikatów.
Nie twierdzę, że taki scenariusz zostanie zrealizowany w 2027 roku.
Twierdzę, że jest znacznie bardziej użyteczny do przygotowania się na kryzys niż mapa przedstawiająca trzy strzałki narysowane na podstawie relacji sprzed siedemdziesięciu lat.
Czy najpierw padną banki, giełdy i system płatniczy?
Teraz dochodzimy do sprawy, która może okazać się najważniejsza dla zwykłego człowieka.
Bo jeśli któregoś dnia wybuchnie konflikt obejmujący mocarstwa, pierwszą oznaką zagrożenia wcale nie musi być odgłos eksplozji.
Może nią być komunikat terminala: „Płatność odrzucona”.
Może być nią niemożność wykonania przelewu.
Może być nią gwałtowna wyprzedaż akcji, załamanie kursu waluty albo zamknięcie rynku w reakcji na wyjątkową zmienność.
Czy jednak tak się stanie?
Nie da się tego przewidzieć z dokładnością do dnia ani godziny.
Europejski Bank Centralny w opublikowanej w 2025 roku analizie dotyczącej gotówki podczas kryzysów zwracał uwagę, że w chwilach zagrożenia ludzie zwiększają zapotrzebowanie na fizyczny pieniądz.
Dotyczyło to między innymi okresu pandemii, rosyjskiej agresji na Ukrainę oraz awarii energetycznej na Półwyspie Iberyjskim.
W marcu 2026 roku EBC podkreślał potrzebę zapewnienia alternatywnych metod płatności, różnych sposobów dostępu do środków i odporności infrastruktury finansowej.
To ważne świadectwo.
Instytucja odpowiedzialna za stabilność pieniądza nie zakłada, że każda technologia będzie działała zawsze.
Przeciwnie. Projektuje rozwiązania na wypadek awarii.
A przecież system finansowy jest dziś niezwykle silnie zależny od energii, telekomunikacji, informatyki i wzajemnego zaufania.
Atak na jeden element nie musi zniszczyć całości.
Ale poważna awaria wielu powiązanych elementów może wywołać efekt domina.
Bank może posiadać nasze pieniądze, a mimo to czasowo nie być w stanie udostępnić nam rachunku przez aplikację.
Terminal może nie działać, chociaż bank zachowuje wypłacalność.
Giełda może zanotować dramatyczne spadki, chociaż system płatniczy działa prawidłowo.
To trzy odmienne kryzysy.
W teoriach spiskowych często skleja się je w jedno wydarzenie: wielki finansowy reset.
Tymczasem w praktyce różne instytucje mają oddzielne zabezpieczenia, procedury awaryjne i mechanizmy przywracania usług.
Wstrzymanie notowań nie oznacza likwidacji giełdy. Awaria bankomatu nie jest upadłością banku. Obniżenie kursu złotego nie oznacza utraty przez pieniądz jego funkcji.
Nie wyklucza to wyjątkowo ciężkiej katastrofy gospodarczej.
Ale zmusza do precyzji.
Jeżeli doszłoby do otwartego konfliktu Rosji i NATO, można oczekiwać silnej reakcji rynków finansowych, ucieczki od części ryzykownych aktywów, presji na waluty, wzrostu kosztów ubezpieczeń i transportu oraz nowych problemów z dostawami energii.
Skala tych reakcji zależałaby od geograficznego zakresu konfliktu, jego długości i skuteczności działań stabilizacyjnych.
Możliwa jest również sytuacja odwrotna do popularnej przepowiedni: to najpierw wielki kryzys gospodarczy podniesie napięcia polityczne, a dopiero później pojawi się konflikt militarny.
Craig Hamilton-Parker umieszcza taki mechanizm w swojej wizji roku 2028.
A ekonomiści?
World Economic Forum w Global Risks Report 2026 wskazało konfrontację geoekonomiczną jako najważniejsze krótkoterminowe zagrożenie wśród ocen ekspertów. Konflikt między państwami znalazł się tuż za nią.
Wśród ryzyk znalazły się też recesja, inflacja, pęknięcie baniek cenowych oraz zagrożenia cybernetyczne.
Ale Międzynarodowy Fundusz Walutowy w październiku 2026 roku nadal przewidywał wzrost gospodarki światowej w 2027 roku.
To nie dowód, że świat jest bezpieczny.
To dowód, że katastrofa nie jest jedynym poważnie rozpatrywanym scenariuszem.
Najbardziej prawdopodobna awaria nie musi być największą możliwą awarią.
I właśnie tej różnicy nie wolno zatracić.
Trzy dni ciemności. Czy to religia, broń czy technologiczny blackout?
Wśród wszystkich elementów apokaliptycznej opowieści trzy dni ciemności należą do najbardziej osobliwych.
Motyw ten nie narodził się w XXI wieku.
W tradycjach religijnych wiązano go między innymi z przekazami przypisywanymi błogosławionej Annie Marii Taigi oraz francuskiej mistyczce Marie-Julie Jahenny.
W rozmaitych wersjach pojawiały się obrazy nieprzeniknionej ciemności, niebezpiecznego powietrza, zapalonych świec, zamkniętych domów i Boskiej interwencji.
Warto jednak wiedzieć, że historia tych przypisywanych mistyczkom wypowiedzi jest źródłowo problematyczna, a trzy dni ciemności nie stanowią oficjalnego nauczania Kościoła katolickiego.
Z czasem religijny obraz został połączony z przepowiedniami wojennymi.
Współcześnie próbuje się go interpretować na wiele sposobów.
Jako skutek użycia broni jądrowej.
Jako efekt rozległego pożaru i pyłów atmosferycznych.
Jako katastrofę energetyczną, w której na wiele dni przestaną działać sieci elektryczne i komunikacyjne.
A niekiedy jako zdarzenie całkowicie nadprzyrodzone.
Tych wersji nie można traktować jako równoważnych.
Trzy dni bez prądu w części Europy są technicznie możliwym scenariuszem poważnego kryzysu infrastrukturalnego.
Globalna, całkowita ciemność trwająca dokładnie siedemdziesiąt dwie godziny wymagałaby natomiast zupełnie innego wyjaśnienia.
Wykorzystanie broni jądrowej mogłoby wywołać pożary, skażenie i długotrwałe skutki atmosferyczne. Badania nad skutkami wielkiej wojny nuklearnej opisują możliwość poważnych zmian klimatycznych i załamania produkcji żywności.
Nie oznacza to jednak, że fizyka potwierdza dokładnie trzy dni absolutnej ciemności.
W 2022 roku zespół Lili Xia opublikował w Nature Food badanie modelowe dotyczące skutków wojny nuklearnej dla produkcji żywności.
W najcięższym analizowanym wariancie wojny Stanów Zjednoczonych i Rosji model wskazywał możliwość śmierci ponad pięciu miliardów ludzi, przede wszystkim wskutek późniejszego głodu.
Ta liczba wymaga zatrzymania.
Pięć miliardów.
W naukowym scenariuszu, nie w przepowiedni.
Wielka katastrofa nuklearna rzeczywiście może mieć skalę, której człowiek nie potrafi sobie łatwo wyobrazić.
Jednak badanie nie twierdzi, że wojna rozpocznie się w 2027 roku, będzie trwała trzy dni ani że jego scenariusz jest najbardziej prawdopodobną przyszłością.
Nauka potrafi dziś modelować konsekwencje zagłady znacznie lepiej niż datę jej ewentualnego nadejścia.
Wielka bomba w oceanie. Czy jedna eksplozja może zalać świat?
W najbardziej widowiskowych wersjach przepowiedni światowa wojna miałaby zakończyć się użyciem szczególnie potężnej broni w morzu lub oceanie.
Eksplozja wywołałaby olbrzymią falę, która zniszczyłaby wielkie obszary lądowe.
Niektóre opowieści mówią o całych państwach pochłoniętych przez wodę.
Ten motyw znakomicie nadaje się do filmowego finału.
Ale co na to fizyka?
Tsunami powstają zazwyczaj wskutek przemieszczenia olbrzymich mas wody, najczęściej podczas podmorskich trzęsień ziemi, osuwisk lub aktywności wulkanicznej.
Wybuch jądrowy pod wodą może wytworzyć potężną falę i spowodować ogromne zniszczenia lokalne. Nie jest jednak automatycznie odpowiednikiem wielkiego trzęsienia ziemi, które przemieszcza dno morskie na rozległym obszarze.
Jedna bomba, nawet bardzo silna, nie jest magicznym przełącznikiem pozwalającym podnieść poziom wszystkich oceanów.
Nie wolno z tego wyciągać wniosku, że broń jądrowa jest mało niebezpieczna.
Byłby to absurd.
Uderzenie w port, miasto nadmorskie lub strategiczną infrastrukturę mogłoby spowodować niewyobrażalne straty. Do tego dochodzą promieniowanie, skażenie i konsekwencje militarne.
Jednak globalna fala pochłaniająca znaczną część kontynentów nie wynika automatycznie z praw fizyki dotyczących eksplozji podwodnych.
To istotna granica między apokaliptycznym obrazem a scenariuszem, który można uzasadnić naukowo.
Wielki Reset. Czy COVID-19 był pierwszym aktem?
Nie zamierzam omijać tej sprawy tylko dlatego, że bywa ona natychmiast opatrywana etykietą teorii spiskowej.
W 2020 roku World Economic Forum rzeczywiście uruchomiło inicjatywę nazwaną The Great Reset.
Nie jest to wymysł internautów.
Istnieją oficjalne komunikaty z 3 czerwca 2020 roku, wypowiedzi Klausa Schwaba i książka COVID-19: The Great Reset, którą Schwab opublikował wspólnie z Thierrym Malleretem.
Projekt zakładał wykorzystanie doświadczenia pandemii jako impulsu do zmian gospodarczych, społecznych, technologicznych i środowiskowych.
W debacie wokół tej inicjatywy pojawiały się idee większej koordynacji międzynarodowej, transformacji energetycznej i zmiany sposobu funkcjonowania kapitalizmu.
Można te założenia popierać.
Można je zdecydowanie odrzucać.
Można krytykować nadmierną rolę wielkich korporacji, niedostateczną demokratyczną kontrolę nad decyzjami gospodarczymi oraz koncentrację wpływów w rękach osób, których nikt nie wybierał w powszechnych wyborach.
To są uprawnione pytania o władzę.
Istnieje jednak druga, znacznie mocniejsza teza.
Według jej zwolenników pandemia miała przygotować społeczeństwa do akceptacji ograniczeń, cyfrowej kontroli i przyszłego globalnego konfliktu, który pozwoli ostatecznie przebudować system finansowy i polityczny.
W takim rozumowaniu COVID-19 byłby próbą generalną, kryzys gospodarczy kolejnym etapem, a wojna narzędziem domknięcia procesu.
Teoria jest sugestywna, ponieważ łączy zdarzenia, które faktycznie zmieniły świat: pandemię, zwiększenie zależności od technologii cyfrowych, reorganizację łańcuchów dostaw i militarne napięcia.
Ale samo istnienie inicjatywy Great Reset nie dowodzi istnienia tajnego planu wywołania III wojny światowej.
Do wykazania takiego planu potrzebne byłyby dokumenty, decyzje, wiarygodne świadectwa i spójny mechanizm realizacji.
Nie wystarczy wspólna nazwa.
Nie wystarczy fakt, że pewne środowiska zyskują wpływy po kryzysach.
Historia zna przypadki ludzi i instytucji wykorzystujących katastrofy do zwiększania własnej władzy. Nie znaczy to jednak, że każdą katastrofę wcześniej zaplanowali.
Interesuje mnie tu pytanie bardziej niewygodne.
Czy globalna transformacja świata musi być wynikiem jednego spisku, skoro tysiące instytucji mogą podejmować podobne decyzje, kierując się własnym interesem, strachem i dążeniem do kontroli?
Wyobraźmy sobie polityków zwiększających uprawnienia państwa, korporacje gromadzące dane, banki rozwijające infrastrukturę cyfrową, a służby bezpieczeństwa domagające się szerszej możliwości nadzoru.
Nie muszą podpisywać wspólnego tajnego porozumienia, aby suma ich działań prowadziła do ograniczenia prywatności obywateli.
To nie jest dowód na zaplanowaną wojnę.
To potencjalny problem etyczny i ustrojowy, który zasługuje na kontrolę właśnie dlatego, że może powstawać bez jednego centralnego reżysera.
Pięć przyszłości, które można dziś sobie wyobrazić
Spróbujmy teraz odłożyć przepowiednie i przeprowadzić intelektualny eksperyment.
Nie pytajmy, który scenariusz jest najefektowniejszy.
Zapytajmy, jakie wydarzenia musiałyby nastąpić, aby każdy z nich stał się możliwy.
Pierwszy scenariusz: kryzys bez wielkiej wojny.
Rosja kontynuuje działania przeciwko Ukrainie i państwom wspierającym Kijów. Nasilają się cyberataki, incydenty graniczne i akty sabotażu.
Gospodarka europejska odczuwa kolejne wstrząsy. Pojawiają się lokalne awarie usług. Rynki finansowe reagują okresową paniką.
Ale NATO pozostaje spójne. Nie dochodzi do pełnoskalowego konfliktu między Rosją a Sojuszem.
To nie jest bezpieczny świat. To świat przewlekłego zagrożenia, który jednak unika katastrofy.
Drugi scenariusz: regionalna konfrontacja NATO i Rosji.
Dochodzi do poważnego incydentu z ofiarami na terytorium państwa sojuszniczego.
Państwa przedstawiają sprzeczne wyjaśnienia. Jedna ze stron uznaje, że przeciwnik zamierza rozszerzyć konflikt.
Następuje ograniczona wymiana ognia, uderzenia na obiekty wojskowe i gwałtowne napięcie polityczne.
Najważniejsze pytanie brzmi wtedy, czy przywódcy zachowają zdolność zatrzymania eskalacji.
Konflikt może skończyć się po kilku dniach.
Może również rozwinąć się w znacznie większą wojnę.
Trzeci scenariusz: światowa katastrofa gospodarcza.
Pęka jedna lub kilka dużych baniek inwestycyjnych. Dochodzi do problemów z finansowaniem długu, bankructw oraz ograniczenia płynności na rynkach.
Państwa reagują odmiennie. Narastają konflikty handlowe, protekcjonizm i społeczne protesty.
Władze niektórych krajów próbują przenieść uwagę obywateli z kryzysu wewnętrznego na przeciwnika zewnętrznego.
Nie oznacza to automatycznie wojny. Historia pokazuje jednak, że głębokie kryzysy finansowe mogą zwiększać podatność społeczeństw na radykalizację polityczną.
To scenariusz bliski części współczesnych przepowiedni, choć sam mechanizm można badać bez odwoływania się do jasnowidzenia.
Czwarty scenariusz: katastrofa nuklearna.
Konfrontacja wielkich mocarstw wymyka się spod kontroli.
Jedna ze stron uznaje, że przegrywa konflikt o fundamentalnym znaczeniu strategicznym i decyduje się na użycie broni jądrowej.
Przeciwnik odpowiada.
Od tego momentu nie ma już gwarancji, że działania będą ograniczone do jednego regionu.
Skutki mogą obejmować ogromną liczbę ofiar bezpośrednich, zniszczenie infrastruktury, skażenie, długotrwałe zaburzenia klimatyczne i kryzys żywnościowy.
Nie wiem, czy w takim świecie ktokolwiek miałby ochotę nazywać ocalałych zwycięzcami.
Piąty scenariusz: wojna, która nie wybucha.
Rosja uznaje, że koszty konfrontacji z NATO są zbyt wysokie.
Państwa zachodnie wzmacniają obronę i odporność infrastruktury.
Jednocześnie pojawiają się skuteczne mechanizmy komunikacji kryzysowej, ograniczania zbrojeń i kontroli eskalacji.
Wojna w Ukrainie kończy się porozumieniem albo następuje trwałe obniżenie intensywności działań, bez automatycznego przeniesienia konfliktu na inne państwa.
Świat pozostaje pełen sporów.
Ale właśnie dzięki temu, że mocarstwa rozpoznają cenę katastrofy, unikają bezpośredniego starcia.
Nie jest to historia równie widowiskowa jak trzy dni ciemności.
Jest za to przyszłością, dla której warto podejmować rzeczywiste decyzje.
Co może się wydarzyć w Polsce w ciągu pierwszych godzin kryzysu?
Wyobraźmy sobie poważny incydent wojskowy lub duży cyberatak dotyczący infrastruktury krytycznej.
Nie jest to kalendarz nadchodzących wydarzeń. To przykładowa sekwencja warunkowa.
W pierwszych godzinach pojawia się przeciążenie informacyjne. Media społecznościowe zalewają doniesienia, których nie można zweryfikować. Ludzie próbują kontaktować się z rodzinami.
Rynki finansowe mogą gwałtownie reagować. Wzrasta popyt na paliwo, gotówkę i niektóre towary.
Jeżeli wystąpią rzeczywiste uszkodzenia sieci energetycznej lub telekomunikacyjnej, w wybranych miejscach mogą przestać działać terminale, bankomaty i niektóre usługi internetowe.
Ale w innych regionach kraju życie może nadal przebiegać niemal normalnie.
Po kilkudziesięciu godzinach znaczenie mają już nie tyle same informacje o incydencie, ile skuteczność działania instytucji.
Czy dostawcy przywracają prąd?
Czy banki udostępniają alternatywne kanały obsługi?
Czy transport funkcjonuje?
Czy obywatele ufają oficjalnym ostrzeżeniom?
Czy służby potrafią oddzielać rzeczywiste zagrożenia od dezinformacji?
Przy dłuższych zakłóceniach mogą pojawiać się problemy z łańcuchami dostaw, dystrybucją paliw, chłodzeniem żywności i funkcjonowaniem przedsiębiorstw.
To wciąż nie oznacza powszechnego rozpadu państwa.
Oznacza, że współczesna cywilizacja jest systemem powiązań, których na co dzień prawie nie zauważamy.
Dlatego przygotowanie zapasu wody, żywności, potrzebnych leków, gotówki w różnych nominałach, radia i alternatywnego oświetlenia nie jest przejawem wiary w apokalipsę.
Jest elementarną odpornością.
Polski rządowy Poradnik bezpieczeństwa rekomenduje przygotowanie domowych zapasów na minimum trzy dni, w tym co najmniej trzech litrów wody na osobę na dobę.
Siedemdziesiąt dwie godziny nie są tu żadną mistyczną liczbą.
To praktyczny punkt wyjścia dla gospodarstwa domowego.
Kto przygotowuje się do awarii prądu, nie musi wierzyć w trzy dni ciemności.
A kto posiada zapas gotówki, nie musi oczekiwać upadku banków.
Czy 2027 rok jest rokiem przeznaczenia?
W styczniu 2026 roku organizacja Bulletin of the Atomic Scientists przesunęła wskazówki symbolicznego Zegara Zagłady na osiemdziesiąt pięć sekund przed północą.
Nigdy wcześniej zegar nie znajdował się tak blisko symbolicznej katastrofy.
Ale ten zegar nie jest urządzeniem przewidującym datę wojny.
To narzędzie ostrzegania przed zagrożeniami egzystencjalnymi.
Jego twórcy wskazują na ryzyko nuklearne, kryzys współpracy międzynarodowej, niebezpieczne technologie i inne zagrożenia, które mogą doprowadzić do tragedii.
Nie oznacza to, że za osiemdziesiąt pięć sekund, osiemdziesiąt pięć dni czy w roku 2027 nastąpi koniec świata.
Podobnie z wojskowymi analizami.
Rok 2027 pojawia się w nich jako możliwy okres zmiany zdolności militarnych, okno strategicznej podatności albo punkt odniesienia dla wariantów planistycznych.
Nie jako wyrok historii.
Dzisiaj, 14 listopada 2026 roku, nie znam wiarygodnych dowodów pozwalających wskazać konkretną datę wybuchu III wojny światowej.
Nie znam również podstaw, aby twierdzić, że jej rozpoczęcie zostało już przesądzone.
Znam natomiast wystarczająco dużo powodów, aby traktować zagrożenie bardzo poważnie.
Jest w tym pewien paradoks.
Prorok może bezkarnie powiedzieć: „Widziałem przyszłość”.
Analityk musi powiedzieć: „Jeżeli wystąpią określone warunki, ryzyko wzrośnie”.
Pierwsze zdanie brzmi bardziej atrakcyjnie.
Drugie ma większą wartość praktyczną.
Ale nie zamierzam kończyć banalnym przekonaniem, że człowiek powinien wyłącznie zaufać ekspertom.
Eksperci też się mylą.
Wywiady nie przewidują wszystkich wojen. Sztaby generalne nie potrafią zawsze odczytać intencji przeciwnika. Rynki finansowe wielokrotnie nie dostrzegały katastrofy, zanim ta stała się oczywista.
Dlatego krytyczne myślenie powinno obejmować również analizy instytucjonalne.
Nie istnieje jednak symetria pomiędzy udokumentowanym raportem opartym na danych a opowieścią, której nie można poddać jednoznacznemu sprawdzianowi.
Nie muszę wierzyć w nieomylność wojskowych, aby uznać wartość ich metod.
Podobnie nie muszę wyśmiewać dawnych jasnowidzów, aby nie przyjmować ich opowieści za kalendarz przyszłości.
Ostatnia wojna i obietnica pokoju
Wróćmy do końcowej części apokaliptycznych przepowiedni.
Do świata po katastrofie.
Według wielu religijnych i wizjonerskich narracji ludzkość po doświadczeniu ogromnego cierpienia miałaby odrzucić wojnę i zwrócić się ku Bogu, moralności, solidarności i pokojowi.
Nie zamierzam rozstrzygać tutaj, czy przyszłość ma wymiar nadprzyrodzony.
Interesuje mnie inny problem.
Dlaczego tak wielu autorów wielkich proroctw uważa, że człowiek potrzebuje niemal całkowitego zniszczenia własnej cywilizacji, aby wreszcie nauczyć się dobra?
Jest w tym wizja głęboko pesymistyczna.
Zakłada, że bez ogromnego cierpienia nie potrafimy dojrzewać moralnie.
A przecież historia zna także ludzi, którzy wybierali pokój bez wcześniejszej katastrofy. Tworzyli prawo, prowadzili mediacje, organizowali pomoc i sprzeciwiali się przemocy, zanim ta osiągnęła największe rozmiary.
Dlaczego ich postawa miałaby być mniej znacząca od wizji świata oczyszczonego przez miliony śmierci?
Właśnie tutaj chciałbym zaproponować myśl, która zasługuje na osobną dyskusję.
Być może największym niebezpieczeństwem nie jest sama wiara, że kiedyś nastąpi katastrofa.
Może nim być przekonanie, że katastrofa jest konieczna, aby świat stał się lepszy.
Bo od takiego przekonania dzieli nas tylko krok do usprawiedliwiania cierpienia obietnicą przyszłego dobra.
Nie chcę tego kroku wykonywać.
Nie wiem, czy III wojna światowa wybuchnie w 2027, 2028 czy w którymkolwiek późniejszym roku.
Wiem, że istnieją scenariusze, w których ludzie podejmą decyzje prowadzące do katastrofy.
Istnieją również scenariusze, w których tych decyzji nie podejmą.
W tym sensie przyszłość nadal pozostaje otwarta.
A gdybym miał wybrać jedno pytanie, które powinno dzisiaj towarzyszyć zarówno politykom, generałom, jasnowidzom, jak i zwykłym obywatelom, brzmiałoby ono następująco:
Czy naprawdę chcemy dowiedzieć się, kiedy wybuchnie kolejna wojna, czy wolimy zrozumieć, co jeszcze możemy zrobić, aby nigdy do niej nie doszło?
Robert J Błaszczyk
1244.yt
O autorze
Robert J Błaszczyk
Magister dziennikarstwa · magister psychologii · licencjat z komunikacji społecznej · autor 1244.yt
Jestem dziennikarzem i psychologiem. Ukończyłem studia magisterskie z dziennikarstwa i psychologii oraz studia licencjackie z komunikacji społecznej. Uczestniczę w seminarium doktoranckim, a filozofia i etyka zajmują ważne miejsce w moich zainteresowaniach badawczych. Pełniłem również funkcję rzecznika prasowego 13. Globalnej Konferencji Buddyjskiej. Felietony na 1244.yt są moimi osobistymi analizami i interpretacjami, nie stanowiskiem organizatorów konferencji.
Na 1244.yt pytam o historię idei, katarów, tradycje Graala, duchowość, tajemnice oraz granice tego, co człowiek może poznać. Nie piszę po to, aby potwierdzać modne poglądy. Interesuje mnie wolność myślenia, ścieranie się filozoficznych sprzeczności i uczciwa odpowiedzialność za własną tezę. Korzystam z warsztatu dziennikarza, wiedzy psychologicznej oraz refleksji nad etyką, oddzielając dokument, interpretację i hipotezę.
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online. Pomagam uporządkować trudności związane ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, relacjami i następstwami trudnych doświadczeń oraz ustalić możliwe kolejne kroki.
W pracy wykorzystuję psychoedukację, analizę funkcjonalną zachowania, dialog motywacyjny oraz elementy podejścia poznawczo-behawioralnego i skoncentrowanego na rozwiązaniach. Dobieram sposób pracy do sytuacji, potrzeb i celu konsultacji.
Łączę przygotowanie psychologiczne i psychotraumatologiczne, obejmujące suicydologię, z doświadczeniem dziennikarza, coacha, wykładowcy i eksperta komunikacji. Na Psycholog.CLICK przekładam wiedzę psychologiczną na zrozumiałe artykuły i praktyczne wskazówki.
Nie musisz mieć gotowej nazwy swojego problemu. Możemy zacząć od tego, co jest dla Ciebie trudne.
Umów konsultację w ZnanyLekarz
Telefon kontaktowy: +48 790 404 404.
Wiedza, która pomaga zadawać lepsze pytania
Nie każda trudna sytuacja ma proste wyjaśnienie. Czasami potrzebujemy analizy, czasami rozmowy, a czasami odwagi, aby zakwestionować własne przekonania.
Nazywam się Robert J Błaszczyk. Jestem dziennikarzem, psychologiem, psychotraumatologiem oraz autorem 1244.yt.
Prowadzę konsultacje psychologiczne i psychotraumatologiczne online, wspierając osoby mierzące się ze stresem, przeciążeniem emocjonalnym, trudnymi relacjami i konsekwencjami doświadczeń traumatycznych.
Zajmuję się również sporządzaniem opinii psychologicznych, także przeznaczonych do wykorzystania w postępowaniach sądowych, w zakresie moich kompetencji i przyjętego zlecenia.
Moja działalność obejmuje coaching, medytację, zagadnienia hipnozy i NLP, a także dziennikarstwo, psychoedukację, prowadzenie wydarzeń, wystąpienia eksperckie i komunikację.
Psycholog.CLICK to przestrzeń psychoedukacji i konsultacji. 1244.yt to miejsce niezależnej refleksji nad historią, świadomością, władzą i granicami poznania.
Jeżeli szukasz konsultacji, opinii psychologicznej, eksperta do mediów, warsztatu lub współpracy przy projekcie edukacyjnym, zapraszam do kontaktu.
Robert J Błaszczyk · 1244.yt
Umów konsultację online · WhatsApp · E-mail
Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publikacje Naffy
World War III in 2027? Prophecies, Financial Markets and the Road to Catastrophe
Robert J Błaszczyk | 1244.yt
Will a world war begin with an assassination during peace negotiations? Will banks, payment cards and stock exchanges stop working before the first missile is launched? Or is everything we currently call preparation for a major conflict part of a much older plan to reconstruct the world?
14 November 2026.
Imagine a situation. What follows is a literary thought experiment, not a report of an actual event.
Peace negotiations are taking place in Europe. Cameras are broadcasting another round of talks. International news agencies report a possible breakthrough. Political leaders assure the public that the conflict is approaching its end.
Suddenly, an assassination takes place. One of the negotiators is killed, or perhaps someone whose death carries exceptional political significance.
Within minutes, financial markets react with sharp declines. Accusations begin to circulate. Armed forces are placed on heightened alert. Conflicting reports flood the internet. One national leader issues an ultimatum.
Only yesterday, everyone was talking about peace.
Now nobody can say with confidence who will use force first.
This is precisely how followers of certain prophecies imagine the beginning of World War III.
In the darkest versions, the war will be short and almost unimaginably intense. Russian armies will sweep across Poland. Deadly substances will spread over Europe. Three days of darkness will follow, and an explosion in the ocean will generate enormous waves that swallow entire coastlines.
Millions will supposedly die. In the most apocalyptic accounts, the death toll will exceed that of all previous wars combined.
The few survivors will rebuild civilization. They will return to God, reject violence and rediscover the value of peace.
This story contains everything that has fascinated and terrified humanity for centuries: punishment, purification, mystery, catastrophe and the promise of moral renewal.
But does it contain the future?
Or are the real clues hidden somewhere entirely different, in military documents, stock-market figures and national strategies that have nothing to do with clairvoyance?
The Prophet Who Saw Russian Armies
I have already explored the story of Alois Irlmaier on 1244.yt.
He was a Bavarian well-digger to whom extraordinary powers of foresight were attributed.
I do not intend to repeat the entire story here. Instead, I want to extract something that seems particularly significant in the light of events in 2026.
The sequence.
According to various accounts attributed to Irlmaier, a great conflict would be preceded by a period of apparent calm, followed by dramatic political developments and finally the assassination of an important figure in southeastern Europe.
Then armies from the East would begin to move.
The accounts describe three powerful military thrusts, the rapid movement of forces across Europe, dramatic retreats and a mysterious yellow substance associated with death in contaminated areas.
Different versions connect the catastrophe with three days of darkness and the emergence of a new world order.
It takes little imagination to see the resemblance to contemporary fears.
Russia is waging war against Ukraine. Europe is rearming. NATO is strengthening its eastern flank. Diplomatic efforts continue, while political leaders in several countries warn of escalation.
Irlmaier died in 1959. He could not have known today’s NATO statements. He could not have commented on the present war in Ukraine.
That is precisely why his story seems so compelling.
Yet this is where the first serious difficulty appears.
There is no single comprehensive account of the prophecy authenticated by Irlmaier himself. The most important descriptions come through other people’s recollections and writings, published and expanded over different decades.
One important source is Conrad Adlmaier’s Blick in die Zukunft, first published in 1950. Later editions differed from the original.
This presents a much greater problem than it might initially seem.
If the supposed prophet did not provide a clear date, and the narrative was modified over decades, it can be made to fit almost any subsequent European conflict.
Some interpretations refer to three assassinated prominent figures. The first two deaths have been associated with Mahatma Gandhi and Folke Bernadotte, both murdered in 1948.
The third death would allegedly trigger the catastrophe.
But who would that person be?
And where exactly would the assassination take place?
The answers differ.
The question of 2027 is even more revealing. Irlmaier did not leave a reliably established, unambiguous prediction identifying that year as the beginning of war.
Later interpreters attach dates to his vision.
There is a temptation here that I refuse to ridicule, but equally refuse to surrender to.
When people encounter two similar images, one from seventy years ago and one from today’s news, they begin to suspect that the earlier image anticipated the later event.
Resemblance, however, does not establish a causal connection.
And a prophecy whose date can be postponed indefinitely possesses an extraordinarily effective defence against being proven wrong.
It never has to lose.
Coast to Coast: Two Different Ends of the World
The American programme Coast to Coast AM interests me because it has long provided a forum for ideas largely rejected by the mainstream: clairvoyance, eschatology, secret operations, paranormal phenomena and radical interpretations of history.
It is a fascinating laboratory of stories about the unknown.
Consider three examples.
On 9 October 2025, one of the programme’s guests was Benjamin Baruch, described as a former military intelligence analyst. He connected contemporary events with biblical prophecy.
According to the programme’s summary, he spoke about a global conflict unfolding across several regions, nuclear devastation, economic collapse and a new system of authority emerging after the war.
In his vision, worldwide suffering would precede a political solution promising unity and security.
That detail matters.
This is not merely a story about war. It is also about the authority that emerges after catastrophe and offers to rescue humanity from chaos.
On 7 September 2026, Coast to Coast AM published a report about British psychic Craig Hamilton-Parker, sometimes called the “Prophet of Doom”.
His scenario is different.
A major global conflict would begin in the autumn of 2028, not 2027.
The starting point would supposedly be a financial collapse involving artificial intelligence investment, cryptocurrencies or the bond market.
The economic disaster would trigger a domestic crisis in China. To contain the turmoil, the Chinese leadership would redirect public attention towards Taiwan. Other powers, including Russia, would subsequently become involved.
This is an extraordinarily contemporary construction of the apocalypse.
Instead of a mysterious sign in the sky, we have a bursting investment bubble. Instead of three armies advancing across Europe, we have a confrontation in the Pacific.
Then there is John Hogue, a popular interpreter of Nostradamus.
During the World War III & Nostradamus broadcast of 30 July 2006, hosted by Art Bell, Hogue argued that World War III had, in effect, already begun.
Not as a single catastrophic event, but as a prolonged series of conflicts resembling a modern Thirty Years’ War.
Consider the date.
Twenty years ago, someone was already announcing the beginning of World War III.
And here I raise a question likely to irritate both believers in clairvoyance and those who believe that only politicians are entitled to speak about the future.
Does a prophecy cease to be a prophecy when its author can spend decades changing the definition of the event supposedly predicted?
Baruch offers a narrative of catastrophe followed by new authority.
Hamilton-Parker anticipates financial collapse, Taiwan and the year 2028.
Hogue places the beginning of the war among events that took place two decades ago.
There is no single precise prediction shared by these figures.
There is a shared intuition that the existing international order is approaching a turning point.
And that intuition deserves to be confronted with what people professionally engaged in assessing the risk of war actually know.
Why Are Generals Also Looking at 2027?
This is where the story becomes considerably more serious.
In May 2026, Jacek Siewiera, the former head of Poland’s National Security Bureau, warned that 2027 could be an exceptionally dangerous moment for NATO.
He suggested that Russia might be tempted to escalate tensions before European countries complete the expansion of their defence capabilities.
In 2025, the International Institute for Strategic Studies published Defending Europe Without the United States: Costs and Consequences.
Its authors examined the possibility that Russia might become capable of posing a significant military challenge to certain NATO members, particularly the Baltic states, as early as 2027.
But there was a crucial condition.
The analysis explored, among other things, the consequences of American military disengagement and the reconstruction of Russian forces following the end of intensive fighting in Ukraine.
It was not a prophecy of war.
It was an assessment of defensive vulnerability.
The Estonian Foreign Intelligence Service offered a different perspective. In February 2026, it assessed that Russia had no intention of militarily attacking a NATO state during the coming year, while warning that Russia was rebuilding its military capabilities.
Two professional institutions may reach different assessments of the same threat.
Neither must necessarily be lying.
One may be analysing an adversary’s capabilities. Another may be assessing its probable intentions and practical constraints.
In October 2026, the Polish Institute of International Affairs warned that Russia might further intensify its hybrid operations against NATO.
Analyst Filip Bryjka identified sabotage, cyberattacks, disruption of satellite navigation systems, airspace violations and provocations intended to test the Alliance’s response.
One detail seems to me more revealing than the prospect of Russian armies racing towards Paris.
Russia may attempt to escalate a confrontation in such a way that its opponents cannot determine whether a war has actually begun.
A damaged undersea cable. An explosion at an industrial facility. An attack on the electricity network. An unidentified drone. A fabricated mobilisation announcement. A border provocation.
Each event may have its own independent explanation. But the deliberate combination of such incidents within a hybrid campaign is a genuine subject of military analysis.
In September 2026, the Open Nuclear Network identified an elevated risk of Russian activity below the threshold of full-scale war. At the same time, it found no publicly available evidence of preparations for an imminent large-scale invasion of NATO territory.
What, then, might precede a genuine military confrontation?
I would not search for a single date.
I would watch for several conditions changing simultaneously: an end or freezing of the war in Ukraine that allows Russia to rebuild its forces, a substantial concentration of military units near NATO borders, weakening political cohesion within the Alliance, sharply intensified sabotage and changes in deterrence strategy.
A particularly serious danger is the misinterpretation of an opponent’s intentions.
In 2023, RAND Corporation published Alternative Futures Following a Great Power War, based on research completed before Russia’s full-scale invasion of Ukraine in February 2022.
One explicitly hypothetical scenario placed a Russia–NATO conflict in 2027. It began with escalating tensions involving Lithuania and Kaliningrad, mutual suspicions and incorrect assessments of intentions.
The conflict expanded to involve Poland and escalated towards nuclear warfare.
This was not a RAND prediction. It was a scenario constructed to study the possible consequences of decisions.
Nevertheless, it has considerable significance.
It illustrates something that requires no assistance from Nostradamus.
Wars do not necessarily begin because every participant wants them.
They can begin because political leaders convince themselves that their opponent has already decided to attack.
Poland: Are We Really Just a Corridor for Russian Armies?
This is one of the most dangerous elements of contemporary interpretations of the prophecies.
Poland becomes a transit corridor. Russian troops move towards Germany and France. Much of Poland is supposedly spared major destruction because the true objective lies further west.
Geographically, Poland does occupy a position between Russian and Belarusian operational areas and Western Europe.
But modern Poland belongs to NATO, possesses its own armed forces and is integrated into the Alliance’s defence system.
It is not an empty space on a map.
A scenario in which enormous Russian formations simply travel across Poland without overcoming organised resistance, maintaining supply lines and confronting NATO’s response is strategically highly questionable.
That does not mean Poland faces no danger.
In a major confrontation, transport infrastructure, ports, airports, logistics hubs, communications and the electricity network would have considerable strategic importance.
The danger would not be limited to physical destruction.
Temporarily paralysing selected elements could make everyday life difficult for millions.
Indeed, that is precisely what an early phase of a severe crisis might look like.
There are no street battles yet. Explosions are not being heard in every city.
Nevertheless, trains stop operating, companies cannot receive deliveries, some internet services become unavailable and citizens lose confidence in official communications.
I am not claiming that this scenario will unfold in 2027.
I am arguing that it offers a far more useful basis for preparing for a crisis than a map displaying three arrows drawn from accounts dating back seventy years.
Will Banks, Stock Exchanges and Payment Systems Collapse First?
Now we reach the question that may matter most to ordinary people.
If a conflict involving the world’s great powers breaks out, the first indication of danger may not be an explosion.
It could be a payment terminal displaying: “Transaction declined.”
It could be an inability to transfer money.
It could be a sudden stock-market sell-off, a collapsing currency or the suspension of trading during exceptional volatility.
But will any of these things happen?
No one can reliably predict the exact day or hour.
In a 2025 analysis of the role of cash during crises, the European Central Bank observed that demand for physical currency increases during periods of serious uncertainty.
Its analysis included the pandemic, Russia’s invasion of Ukraine and the major power outage on the Iberian Peninsula.
In March 2026, the ECB emphasised the need for alternative payment methods, multiple ways of accessing funds and resilient financial infrastructure.
This is important evidence.
An institution responsible for monetary stability does not assume that every technology will always function.
On the contrary, it designs contingency solutions for when systems fail.
Modern finance depends heavily on electricity, telecommunications, information technology and mutual confidence.
An attack on one component does not necessarily destroy the entire system.
But a severe failure affecting several interconnected components could create a domino effect.
A bank might still hold our money while temporarily being unable to give us access through its mobile application.
A payment terminal might stop functioning even though the bank remains solvent.
A stock exchange might experience dramatic losses while payment systems continue working normally.
These are three different crises.
Conspiracy narratives often compress them into one event: the great financial reset.
In reality, different institutions operate separate safeguards, contingency procedures and recovery mechanisms.
Suspending trading is not the same as abolishing a stock exchange. A malfunctioning cash machine is not evidence of a bank’s insolvency. A sharp decline in the value of the Polish złoty does not mean the currency has ceased to function as money.
None of this rules out an extremely serious economic catastrophe.
It does, however, demand precision.
If an open conflict between Russia and NATO occurred, we could expect intense reactions in financial markets, flight from certain risky assets, pressure on currencies, higher insurance and transport costs, and renewed disruptions to energy supplies.
The scale would depend on the conflict’s geographic extent, duration and the effectiveness of stabilisation measures.
The reverse sequence is also possible: a major economic crisis might increase political tensions, with military conflict following later.
Craig Hamilton-Parker places that mechanism at the centre of his prediction for 2028.
What do economists say?
The World Economic Forum’s Global Risks Report 2026 placed geoeconomic confrontation at the top of its short-term global risk ranking, followed by interstate armed conflict.
Other concerns included economic downturns, inflation, asset-price bubbles and cyber insecurity.
Yet the International Monetary Fund’s October 2026 forecast still projected global economic growth in 2027.
That does not prove the world is safe.
It demonstrates that catastrophe is not the only seriously considered future.
The most likely failure is not necessarily the largest failure imaginable.
We must not confuse the two.
Three Days of Darkness: Religion, Weapons or a Technological Blackout?
Among the many elements of the apocalyptic narrative, three days of darkness are particularly strange.
The motif did not originate in the twenty-first century.
Within religious traditions, it has been associated with prophecies attributed to Blessed Anna Maria Taigi and the French mystic Marie-Julie Jahenny.
Different versions describe impenetrable darkness, dangerous air, burning candles, houses with their windows closed and divine intervention.
The textual history of these attributed revelations, however, is problematic. The three days of darkness are not an official teaching of the Catholic Church.
Over time, the religious image became intertwined with prophecies of war.
Today it is interpreted in several ways.
As a consequence of nuclear warfare.
As the effect of enormous fires and atmospheric particles.
As an infrastructure catastrophe in which electrical and communication networks cease functioning for several days.
Or, in some accounts, as an entirely supernatural event.
These explanations cannot be treated as equivalent.
Three days without electricity across parts of Europe is technically possible during a serious infrastructure crisis.
A completely dark planet for precisely seventy-two hours would require an altogether different explanation.
Nuclear warfare could produce fires, radioactive contamination and prolonged atmospheric consequences. Research into large-scale nuclear war describes the possibility of severe climate disturbances and disruptions to food production.
But that does not mean physics confirms precisely three days of absolute darkness.
In 2022, a research team led by Lili Xia published a modelling study in Nature Food concerning the consequences of nuclear war for global food production.
Under the most severe modelled scenario involving a war between the United States and Russia, more than five billion people could die, primarily from subsequent famine.
Consider that number.
Five billion.
In a scientific scenario, not a prophecy.
A large-scale nuclear catastrophe really could reach dimensions that the human imagination struggles to grasp.
But the study does not claim that such a war will begin in 2027, that it will last three days or that its worst-case scenario represents the most probable future.
Science is currently far better at modelling the possible consequences of devastation than identifying the date on which it might occur.
The Great Bomb in the Ocean: Could One Explosion Flood the World?
In the most spectacular versions of the prophecies, a world war would end with the detonation of an extraordinarily powerful weapon in the sea or ocean.
The explosion would generate an immense wave that destroys vast areas of land.
Some narratives describe entire countries being swallowed by water.
It makes an impressive cinematic finale.
But what does physics tell us?
Tsunamis generally result from the displacement of enormous masses of water, most commonly through underwater earthquakes, landslides or volcanic activity.
An underwater nuclear explosion can generate powerful waves and cause devastating local damage. But it is not automatically equivalent to a major earthquake that displaces the seabed across an enormous area.
A single bomb, however powerful, is not a magical switch capable of raising the level of every ocean.
It would be absurd to conclude from this that nuclear weapons are relatively harmless.
A strike against a harbour, coastal city or strategic installation could produce catastrophic casualties and destruction. Radiation, contamination and military escalation would add further consequences.
But a global wave engulfing much of the world’s continents does not automatically follow from the physics of underwater explosions.
This is an important boundary between apocalyptic imagery and a scientifically defensible scenario.
The Great Reset: Was COVID-19 the First Act?
I have no intention of avoiding this subject simply because it is so often immediately labelled a conspiracy theory.
In 2020, the World Economic Forum did indeed launch an initiative called The Great Reset.
That is not an internet invention.
There are official announcements dating from 3 June 2020, statements by Klaus Schwab and the book COVID-19: The Great Reset, co-authored by Schwab and Thierry Malleret.
The initiative proposed using the experience of the pandemic as an opportunity to introduce economic, social, technological and environmental changes.
Its wider discussion included ideas about greater international coordination, energy transition and changes to capitalism.
One may support those proposals.
One may reject them.
One may criticise the excessive influence of major corporations, inadequate democratic oversight of economic decisions and the concentration of power in the hands of people who have never been elected by universal suffrage.
These are legitimate questions about power.
There is, however, a second and far stronger claim.
According to its supporters, the pandemic was intended to prepare societies to accept restrictions, digital surveillance and a future global conflict that would ultimately make it possible to reconstruct the world’s financial and political systems.
Under this interpretation, COVID-19 would have been a dress rehearsal, economic collapse the next stage, and war the instrument through which the transformation would be completed.
The theory is compelling because it connects events that genuinely changed the world: the pandemic, increased dependence on digital technology, the reorganisation of supply chains and rising military tensions.
But the existence of the Great Reset initiative does not demonstrate the existence of a secret plan to start World War III.
Establishing such a plan would require documents, decisions, credible testimony and a coherent mechanism of implementation.
A shared label is not enough.
Nor is the fact that certain groups gain influence after crises.
History contains many cases of individuals and institutions exploiting catastrophes to increase their power. That does not mean they planned every catastrophe in advance.
A more uncomfortable question interests me.
Does a global transformation require a single conspiracy when thousands of institutions may make similar decisions independently, driven by self-interest, fear and the desire for control?
Imagine politicians expanding the powers of the state, corporations collecting data, banks developing digital infrastructure and security agencies demanding broader surveillance capabilities.
They would not need to sign a common secret agreement for their combined actions to reduce individual privacy.
That would not constitute proof of a planned war.
It would, however, raise a potentially serious ethical and constitutional problem requiring scrutiny precisely because it could emerge without a single central director.
Five Futures We Can Imagine Today
Let us set aside the prophecies for a moment and conduct an intellectual experiment.
Instead of asking which scenario is most spectacular, let us examine which events would have to occur for each one to become possible.
Scenario One: A Crisis Without a World War
Russia continues its activities against Ukraine and the countries supporting Kyiv. Cyberattacks, border incidents and acts of sabotage become more frequent.
European economies experience further shocks. Some services suffer temporary disruptions. Financial markets periodically react with panic.
But NATO remains united. No full-scale confrontation develops between Russia and the Alliance.
This is not a safe world. It is a world of prolonged danger that nevertheless avoids catastrophe.
Scenario Two: A Regional Russia–NATO Confrontation
A serious incident causes casualties on the territory of a NATO member state.
Governments offer contradictory explanations. One side concludes that its opponent intends to expand the confrontation.
Limited exchanges of fire follow, military installations are struck and political tensions rise dramatically.
The decisive question becomes whether leaders can still stop the escalation.
The conflict might end after a few days.
It might also develop into a much larger war.
Scenario Three: Global Economic Catastrophe
One or several major investment bubbles burst. Problems emerge in debt financing, corporate insolvencies and market liquidity.
Governments respond differently. Trade conflicts, protectionism and social protests intensify.
Some leaders attempt to redirect public attention from domestic economic failures towards foreign adversaries.
This does not automatically produce war. History nevertheless shows that severe financial crises can increase societies’ vulnerability to political radicalisation.
It resembles certain contemporary prophecies, although the mechanism itself can be studied without invoking clairvoyance.
Scenario Four: Nuclear Catastrophe
A confrontation among major powers spirals out of control.
One side believes it is losing a conflict of fundamental strategic importance and decides to use nuclear weapons.
Its adversary retaliates.
From that moment, there is no guarantee that hostilities will remain confined to one region.
The consequences could include enormous immediate casualties, destroyed infrastructure, contamination, prolonged climatic disturbances and a global food crisis.
I do not know whether anyone living in such a world would feel comfortable calling the survivors victors.
Scenario Five: The War That Never Begins
Russia concludes that confrontation with NATO would carry unacceptable costs.
Western countries strengthen their defences and infrastructure resilience.
At the same time, effective mechanisms for crisis communication, arms control and escalation management emerge.
The war in Ukraine ends through an agreement or a lasting reduction in hostilities, without the conflict automatically spreading to neighbouring countries.
The world remains full of disagreements.
But precisely because the great powers recognise the cost of catastrophe, they avoid direct confrontation.
It is not as spectacular a story as three days of darkness.
It is, however, a future worth making real decisions for.
What Might Happen in Poland During the First Hours of a Crisis?
Imagine a serious military incident or a major cyberattack affecting critical infrastructure.
This is not a timetable of future events. It is an illustrative, conditional sequence.
During the first hours, information networks become overwhelmed. Social media fill with reports that cannot be verified. People attempt to contact their families.
Financial markets may react sharply. Demand for fuel, cash and selected consumer goods increases.
If electricity or telecommunications infrastructure is genuinely damaged, payment terminals, cash machines and some internet services may stop working in particular locations.
Yet elsewhere in the country, everyday life may continue almost normally.
After several dozen hours, the determining factor is no longer simply the news of the incident, but how effectively institutions respond.
Are electricity suppliers restoring power?
Are banks making alternative channels available?
Is public transport functioning?
Do citizens trust official warnings?
Can emergency services distinguish genuine threats from disinformation?
If disruption continues, problems may arise in supply chains, fuel distribution, food refrigeration and business operations.
That still does not amount to the universal collapse of the state.
It means that modern civilisation is a network of connections we scarcely notice in everyday life.
This is why keeping a supply of water, food, essential medicines, cash in different denominations, a battery-powered radio and alternative lighting is not evidence of belief in the apocalypse.
It is basic resilience.
The Polish government’s Safety Guide recommends household supplies for at least three days, including a minimum of three litres of water per person per day.
Seventy-two hours is not a mystical number here.
It is a practical starting point for household preparedness.
Someone preparing for a power outage does not need to believe in three days of darkness.
And someone keeping a modest reserve of cash does not need to believe that the banking system is about to collapse.
Is 2027 the Year of Destiny?
In January 2026, the Bulletin of the Atomic Scientists moved its symbolic Doomsday Clock to eighty-five seconds before midnight.
Never before had the clock been set so close to symbolic catastrophe.
But this clock is not a device predicting the date of a war.
It is a means of warning humanity about existential threats.
Its creators and custodians point to nuclear risks, the breakdown of international cooperation, dangerous technologies and other developments that could lead to tragedy.
It does not mean that the world will end in eighty-five seconds, eighty-five days or in 2027.
The same applies to military analyses.
The year 2027 appears as a possible period of changing military capabilities, a window of strategic vulnerability or a reference point in planning scenarios.
Not as history’s verdict.
Today, 14 November 2026, I know of no reliable evidence that would allow anyone to identify the precise date of World War III.
Nor do I know of any sound basis for claiming that its outbreak is already inevitable.
I do, however, know enough to take the danger seriously.
There is a paradox here.
A prophet can announce without restraint: “I have seen the future.”
An analyst must say: “If certain conditions arise, the risk will increase.”
The first statement sounds more attractive.
The second has greater practical value.
But I refuse to end with the simplistic belief that people should merely trust experts.
Experts make mistakes too.
Intelligence agencies do not predict every war. Military planners do not always understand their opponents’ intentions. Financial markets have repeatedly failed to recognise approaching catastrophe until it became obvious.
Critical thinking must therefore extend to institutional analysis as well.
Yet there is no equivalence between a documented assessment based on evidence and a narrative that cannot be subjected to a clear test.
I do not have to believe military experts are infallible in order to recognise the value of their methods.
Nor do I need to mock the clairvoyants of earlier generations in order to refuse to treat their accounts as a calendar of the future.
The Last War and the Promise of Peace
Let us return to the final part of the apocalyptic prophecies.
To the world after catastrophe.
According to many religious and visionary narratives, humanity, having endured immense suffering, will reject warfare and turn towards God, morality, solidarity and peace.
I do not intend to settle here whether the future has a supernatural dimension.
I am interested in a different problem.
Why do so many authors of great prophecies seem convinced that humanity must almost completely destroy its own civilisation before it can finally learn to be good?
There is something profoundly pessimistic about that vision.
It assumes that we cannot mature morally without enormous suffering.
Yet history also knows people who chose peace without first witnessing catastrophe. They established laws, conducted negotiations, organised assistance and opposed violence before it reached its most devastating proportions.
Why should their conduct matter less than the vision of a world purified through millions of deaths?
This is where I would like to propose an idea deserving its own discussion.
Perhaps the greatest danger is not simply believing that catastrophe will one day arrive.
Perhaps it lies in believing that catastrophe is necessary for the world to become better.
Because that belief brings us dangerously close to justifying suffering through the promise of some future good.
I do not want to take that step.
I do not know whether World War III will begin in 2027, 2028 or in any subsequent year.
I know that there are scenarios in which people make decisions leading to catastrophe.
There are also scenarios in which they do not.
In that sense, the future remains open.
And if I had to choose one question that should accompany politicians, generals, clairvoyants and ordinary citizens today, it would be this:
Do we really want to discover when the next war will begin, or would we rather understand what we can still do to prevent it from ever happening?
Robert J Błaszczyk
1244.yt
About the author
Robert J Błaszczyk
MA in Journalism · MA in Psychology · Bachelor’s degree in Social Communication · author of 1244.yt
I am a journalist and psychologist. I hold master’s degrees in journalism and psychology and a bachelor’s degree in social communication. I participate in a doctoral seminar programme, with philosophy and ethics playing an important role in my research interests. I also served as press spokesperson for the 13th Global Conference on Buddhism. The essays on 1244.yt express my own views and analyses, not the official position of the conference organisers.
On 1244.yt, I explore the history of ideas, the Cathars, Grail traditions, spirituality, unanswered questions and the limits of human knowledge. My purpose is not to repeat fashionable views, but to defend intellectual freedom, confront conflicting philosophical ideas and take responsibility for my own arguments. I draw on journalism, psychology and ethical reflection while keeping documentary evidence, interpretation and hypothesis distinct.
I provide online psychological consultations and consultations focused on the psychological impact of traumatic experiences. I help people make sense of stress, emotional overload, relationship difficulties and the effects of distressing experiences, and identify possible next steps.
My work draws on psychoeducation, functional behavioural analysis, motivational interviewing, and elements of cognitive behavioural and solution-focused approaches. I adapt the approach to the person’s circumstances, needs and the purpose of the consultation.
I combine my background in psychology and psychotraumatology, including suicidology, with my experience as a journalist, coach, lecturer and communication specialist. Through Psycholog.CLICK, I turn psychological knowledge into accessible articles and practical guidance.
You do not need to have a name for your difficulty. We can start with what you are finding hard.
Book a consultation via ZnanyLekarz
Contact number: +48 790 404 404. Consultations are offered in Polish; please ask about other language options.
Questions About the World. Conversations About People.
Robert J Błaszczyk | 1244.yt
Not every question has a simple answer. Some concern history, power, freedom and the mechanisms of influence. Others involve everyday life, emotions, difficult experiences and the decisions we face.
I combine academic qualifications in journalism, psychology and communication with practical experience of working with people. In my writing, I look beyond conventional explanations. In my psychological work, I focus on understanding each person’s circumstances with care, professional knowledge and intellectual honesty.
I offer online psychological consultations and consultations focused on trauma-related difficulties, psychological assessment and written psychological opinions, including reports intended for use in legal proceedings, within the scope of my qualifications and the individual assignment.
I also work in coaching, communication and professional education, and explore meditation, hypnosis and NLP, recognising that these approaches have different levels of scientific support.
I welcome enquiries about psychological consultations, expert opinions, workshops, educational projects, journalism, media appearances and professional communication.
Consultations and contact
Book an online consultation via ZnanyLekarz · WhatsApp · Email
My websites and projects
Psycholog.CLICK · TikTok @psycholog.click · Facebook Psycholog.CLICK
ERBEN.PL · ProwadzenieImprez.com · 1244.yt · Publications and products on Naffy
Wykorzystane źródła i inspiracje
Stan kwerendy: 14 listopada 2026 r.
I. Przepowiednie, jasnowidze i historia relacji
- Conrad Adlmaier, Blick in die Zukunft, Traunstein, 1950; późniejsze wydania 1955 i 1961. Historyczne źródło przypisywanych Aloisowi Irlmaierowi opisów przyszłej wojny. Wykorzystano fragmenty dokumentowane i porównywane w opracowaniu Stephana Berndta, nie pełną samodzielną analizę wszystkich wydań.
- Stephan Berndt, Alois Irlmaier: Ein Mann sagt, was er sieht. Der Seher, die Prophezeiungen, neueste Recherchen, Reichel Verlag, 2009; późniejsze wydania. Opracowanie historii przekazów, wariantów przepowiedni i ich źródeł.
- Coast to Coast AM, Current Events & Prophecy / Dark Happenings, audycja George’a Noory’ego z udziałem Benjamina Barucha, 9 października 2025. Wykorzystano publiczne streszczenie redakcyjne programu.
- Coast to Coast AM Staff, UK Psychic Craig Hamilton-Parker’s Startling 2028 Predictions, 7 września 2026. Materiał o przewidywanym kryzysie finansowym i konflikcie amerykańsko-chińskim w 2028 roku.
- Coast to Coast AM, World War III & Nostradamus, audycja Arta Bella z udziałem Johna Hogue’a, 30 lipca 2006. Wykorzystano opis i streszczenie programu, nie pełną transkrypcję nagrania.
- Jimmy Akin, The Three Days of Darkness, Catholic Answers Magazine, 18 września 2025. Krytyczna analiza przypisywanych mistykom wizji i problemów z pochodzeniem cytatów.
II. Analizy strategiczne i wojskowe
- Michał Maria Zdanowski, Polish ex-security chief warns “2027 will be extremely dangerous” for NATO, TVP World, 6 maja 2026. Relacja z wypowiedzi Jacka Siewiery.
- International Institute for Strategic Studies, Defending Europe Without the United States: Costs and Consequences, 15 maja 2025. Scenariusz zagrożenia militarnego dla europejskich państw NATO w przypadku ograniczenia amerykańskiego wsparcia.
- Estonian Foreign Intelligence Service, International Security and Estonia 2026, przedmowa Kaupo Rosina, 10 lutego 2026. Publiczna ocena rosyjskich zamiarów i długoterminowego zagrożenia.
- Filip Bryjka, NATO Faces Potential Hybrid Escalation by Russia, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 23 października 2026. Analiza możliwych działań hybrydowych Rosji przeciwko Sojuszowi.
- Linus Höller, Russia and NATO’s Eastern Flank: Assessing the Summer 2026 Warning Wave, Open Nuclear Network, 2 września 2026. Ocena ryzyka ograniczonych prowokacji i braku publicznie dostępnych przesłanek nieuchronnej pełnoskalowej ofensywy.
- Miranda Priebe, Bryan Frederick, Anika Binnendijk i współautorzy, Alternative Futures Following a Great Power War: Volume 1, Scenarios, Findings, and Recommendations, RAND Corporation, RR-A591-1, 2023. Hipotetyczne scenariusze konfliktów wielkich mocarstw. Prace zakończono przed rosyjską inwazją na Ukrainę w lutym 2022 roku.
III. Gospodarka, infrastruktura i zagrożenie nuklearne
- International Monetary Fund, World Economic Outlook: Resilience Under Strain, Urgent Choices, październik 2026. Prognozy gospodarcze i scenariusze ryzyka.
- World Economic Forum, The Global Risks Report 2026, wydanie 21, 2026. Ranking i analiza globalnych zagrożeń krótko- i długoterminowych.
- European Central Bank, Keep Calm and Carry Cash: Lessons on the Unique Role of Physical Currency Across Four Crises, Economic Bulletin, 2025. Analiza zachowania popytu na gotówkę podczas kryzysów.
- European Central Bank, The Eurosystem’s Comprehensive Payments Strategy, marzec 2026. Dokument dotyczący odporności i alternatywnych metod płatności.
- Lili Xia i współautorzy, Global Food Insecurity and Famine from Reduced Crop, Marine Fishery and Livestock Production Due to Climate Disruption from Nuclear War Soot Injection, Nature Food, tom 3, 2022, s. 586–596. Modelowanie skutków różnych scenariuszy wojny nuklearnej dla produkcji żywności.
- National Oceanic and Atmospheric Administration, The Science Behind Tsunamis, materiał edukacyjny NOAA. Mechanizmy powstawania tsunami i znaczenie przemieszczania mas wody.
- Bulletin of the Atomic Scientists, 2026 Doomsday Clock Statement, 27 stycznia 2026. Ocena globalnych zagrożeń i symbolicznego Zegara Zagłady.
- Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, Poradnik bezpieczeństwa, szczególnie rozdziały Przygotuj swoje otoczenie oraz Długotrwały brak prądu (blackout). Wytyczne dotyczące zapasów, łączności i awaryjnych płatności.
IV. Wielki Reset i jego interpretacje
- Klaus Schwab, Now Is the Time for a “Great Reset”, World Economic Forum, 3 czerwca 2020. Pierwotny materiał przedstawiający założenia inicjatywy.
- Klaus Schwab, Thierry Malleret, COVID-19: The Great Reset, Forum Publishing, 2020. Książka programowa dotycząca przemian gospodarczych i społecznych po pandemii.
V. Wcześniejsze materiały własne 1244.yt
- Robert J Błaszczyk, Alois Irlmaier przepowiedział III wojnę światową? Trzy rosyjskie armie, Polska i tajemniczy pas śmierci, 1244.yt, 2026.
- Robert J Błaszczyk, Zanim nadejdzie trzeci świt, 1244.yt, 2026.
Uwagi o zakresie weryfikacji
Relacje z audycji Coast to Coast AM są źródłami do ustalenia, co publicznie twierdzili goście i redakcja programu. Nie są dowodem trafności ich przepowiedni.
Opracowanie Berndta pozwala porównywać warianty tekstu Adlmaiera, ale nie zastępuje niezależnej kolacji wszystkich historycznych wydań. Opracowania naukowe i strategiczne opisują warunki, zagrożenia oraz konsekwencje. Nie ustanawiają daty przyszłej wojny.
Bibliografia obejmuje materiały źródłowe i opracowania, z których korzystano do przygotowania felietonu, a także świadomie oznaczone inspiracje i wcześniejsze publikacje autora.